حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥٠
فصل نهم در بيان قصهء ملاقاة موسى وخضر عليهما السّلام وساير أحوال وقصص خضر عليه السّلام است
پس خضر عليه السّلام سبب درست نمودن ديوار را بيان نمود .
حضرت فرمود : آن گنج از طلا ونقره نبود كه مطلب از آن گنج طلا ونقره باشد ، بلكه گنج علم بود زيرا كه لوحى بود از طلا كه در آن لوح اين كلمات نوشته بود : عجب است كسى را كه يقين به مرگ دارد چگونه شادى مىكند ؛ عجب است كسى را كه يقين به تقدير خدا دارد چگونه اندوهناك مىباشد ؛ عجب است كسى را كه يقين به قيامت داشته باشد چگونه ظلم مىكند ؛ عجب است كسى را كه ببيند دنيا را وگرديدن أهل آن را از حالي به حالي چگونه ميل به دنيا مىكند ودل به أو مىبندد .
پس فرمود كه : ميان آن دو پسر وآن پدر صالح هفتاد پدر فاصله بود وخدا حفظ حرمت آن دو پسر نمود براي صالح بودن آن پدر .
پس خضر گفت كه : پس خواست پروردگار تو كه چون آن دو پسر به حدّ كمال برسند ، گنج خود را بدرآورند . پس در اينجا ارادهء خود را بيرون كرد وبه ارادهء خدا نسبت داد ، زيرا كه اين آخر قصه بود ديگر معلّم بودن أو نسبت به موسى تمام شد چيزى نماند كه بايد أو بگويد وموسى گوش دهد ، وخواست تدارك كند آنچه در أول قصه وميان قصه از راه بشريت يا مصلحت تنبيه موسى به خود نسبت داده بود ، پس مجرّد شد از ارادهء خود مجرد شدن بندهء مخلص ودر مقام اعتذار برآمد از آنچه دعواي ارادهء خود را در آنها كرده بود وگفت : اين رحمتي بود از جانب پروردگار تو ونكردم آنچه كردم از امر خود بلكه همه را به امر پروردگار خود كردم « 1 » .
به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : چون حضرت موسى خواست كه از حضرت خضر جدا شود گفت : مرا وصيتي بكن . پس از جمله وصيتهاى خضر اين كلمات بود : زنهار لجاجت مكن ، وبىضرورت واحتياج راه مرو ، در غير موضع تعجب خنده مكن ، گناهان خود را به يادآور ، زنهار به گناهان ديگران مپرداز « 2 » .
( 1 ) . علل الشرايع 59 . ( 2 ) . امالى شيخ صدوق 265 .