حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٤

فصل دوم در بيان ولادت موسى وهارون عليهما السّلام وساير أحوال ايشان است تا نبوت ايشان

خواهى تأسّى كن به موسى كليم اللّه عليه السّلام در وقتي كه عرض كرد رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ « 1 » ، واللّه كه سؤال نكرد مگر نانى كه بخورد ، زيرا كه گياه زمين مىخورد وسبزى گياه از پوستهاى شكمش ظاهر بود وديده مىشد از بسيارى لاغرى بدن وكاهيدن گوشت أو « 2 » .

ودر خطبهء ديگر فرموده است : حق تعالى با موسى سخن گفت سخن گفتنى ، وبه أو نمود از آيات خود امر عظيمى بىآنكه سخن گفتن أو به عضوى يا به آلتى يا به زبانى يا به دهانى بوده باشد ، بلكه آوازى در هوا آفريد وموسى عليه السّلام شنيد « 3 » .

مؤلف گويد : حق تعالى خطاب فرمود به موسى در بقعهء مباركه كه : « بكن نعلين خود را بدرستى كه تو در وادى مقدسي كه آن طوى نام دارد » « 4 » ، وخلاف كرده‌اند مفسّران كه چرا امر فرمود أو را به كندن نعلين به چندين وجه :

أول آنكه : از پوست خر مرده بود ، لهذا فرمود بكن ، واين مضمون به سند موثق از حضرت صادق عليه السّلام منقول است « 5 » .

دوم آنكه : از پوست گاو تذكيه كرده بود ، وامر به كندن براي آن بود كه پاى مبارك آن حضرت به آن وادى مقدس برسد .

واز حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم منقول است كه : آن وادى را براي آن مقدس گفتند كه أرواح در آنجا تقديس كردند ، وملائكة را در آنجا برگزيدند ، وخدا در آنجا با موسى سخن گفت « 6 » .

سوم آنكه : چون تواضع وشكستگى در پا برهنه كردن است ، امر فرمود پا را برهنه

( 1 ) . سورهء قصص : 24 . ( 2 ) . نهج البلاغة 226 ، خطبه 160 . ( 3 ) . نهج البلاغة 262 ، خطبه 182 . ( 4 ) . سورهء طه : 12 . ( 5 ) . علل الشرايع 66 . ( 6 ) . علل الشرايع 471 .