حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٥

فصل دوم در بيان ولادت موسى وهارون عليهما السّلام وساير أحوال ايشان است تا نبوت ايشان

پس خدا وحى نمود بسوى أو كه : بگو به ايشان كه مدت را بيست سال گردانيدم .

پس گفتند كه : نمىآورد خير را بغير از خدا .

پس خدا وحى نمود كه : بگو به ايشان كه مدت را ده سال گردانيدم .

پس گفتند : بدى را دور نمىگرداند بغير از خدا .

پس خدا وحى نمود كه : بگو به ايشان از جاى خود حركت نكنند كه رخصت داده‌ام در فرج ايشان ، پس در اين سخن بودند كه ناگاه خورشيد جمال حضرت موسى عليه السّلام از أفق غيبت بر ايشان طالع گرديد وبر درازگوشى سوار بود .

آن عالم خواست كه به ايشان بشناساند امرى چند را به آنها كه مستبصر وبينا گردند در امر حضرت موسى عليه السّلام ، پس موسى عليه السّلام به نزد ايشان آمد وايستاد وسلام كرد ، آن عالم پرسيد : چه نام دارى ؟

فرمود : موسى .

پرسيد : پسر كيستى ؟

فرمود : پسر عمران .

گفت : أو پسر كيست ؟

فرمود : پسر قاهث پسر لاوى پسر يعقوب عليه السّلام .

گفت : براي چه آمده‌اى ؟

فرمود : براي پيغمبرى از جانب حق تعالى .

پس عالم برخاست ودستش را بوسيد . حضرت موسى پياده شد در ميان ايشان نشست وايشان را تسلّى داد وبه امرى چند ايشان را از جانب حق تعالى مأمور گردانيد وفرمود : متفرق شويد .

پس از آن وقت تا فرج ايشان به غرق شدن فرعون چهل سال بود « 1 » .

وبه سند حسن از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام منقول است كه : چون حضرت

( 1 ) . كمال الدين وتمام النعمة 145 .