حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٠

فصل چهارم در بيان مدت عمر شريف وكيفيت وفات وبعضي از نوادر أحوال آن حضرت است

تا آنكه إبراهيم مرد بسيار پيرى را ديد كه آنچه مىخورد در ساعت از طرف ديگرش بيرون مىرفت ، پس حيات را نخواست ومرگ را طلبيد ، روزى به خانهء خود آمد در آنجا نيكوترين صورتي را ديد كه هرگز نديده بود ، فرمود : تو كيستى ؟

گفت : من ملك المؤتم .

فرمود : سبحان اللّه ! كيست كه قرب تو وزيارة تو را نخواهد وتو به اين صورت نيكو باشى ؟

ملك الموت گفت : اى خليل الرحمن ! خدا هرگاه نسبت به بنده خيرى خواهد مرا به اين صورت به نزد أو مىفرستد ، اگر به بنده بدى خواهد مرا در غير اين صورت به نزد أو مىفرستد .

پس آن حضرت در شام به رحمت الهى واصل شد وإسماعيل عليه السّلام بعد از آن حضرت به لقاى الهى فايز گرديد ، وعمر مبارك إسماعيل صد وسى سال بود ودر حجر إسماعيل مدفون شد نزد مادرش « 1 » .

وبه سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : إبراهيم عليه السّلام با پروردگار خود مناجاة كرد وگفت : خداوندا ! چگونه خواهد شد حال اين عيال پيش از آنكه از فرزندان آن شخص خلفي باشد كه به امر عيال أو برسد ؟

پس خدا وحى فرمود : اى إبراهيم ! آيا براي عيال خود بعد از خود خلفي وجانشينى بهتر از من مىخواهى ؟

عرض كرد : خداوندا ! نه ، الحال خاطر من شاد شد كه دانستم لطف تو شامل حال ايشان است « 2 » .

مؤلف گويد : خواستن زندگى دنيا اگر براي تمتّعات ولذّات فانيهء دنيا باشد بد است ، واگر براي تحصيل آخرت وعبادت جناب مقدس الهى باشد ، آن محبت آخرت است نه

( 1 ) . علل الشرايع 38 . ( 2 ) . قصص الأنبياء راوندى 112 .