حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٩

فصل چهارم در بيان مدت عمر شريف وكيفيت وفات وبعضي از نوادر أحوال آن حضرت است

اجلى كه براي من نوشته بودى كه مرا احتياجى به زيادتى عمر نيست بعد از آنچه مشاهده كردم « 1 » .

ودر حديث معتبر از أمير المؤمنين عليه السّلام منقول است كه : چون خدا خواست كه قبض روح إبراهيم عليه السّلام بكند ، ملك الموت را بسوى أو فرستاد ، پس گفت : السلام عليك يا إبراهيم .

إبراهيم گفت : وعليك السلام يا ملك الموت ، آيا آمده‌اى كه مرا به اختيار من به آخرت بخوانى يا خبر مرگ آورده‌اى والبتة مأمورى كه قبض روح من بكنى ؟

ملك الموت گفت : بلكه آمده‌ام تا به اختيار تو ، تو را به لقاى الهى وعالم قدس مىخوانم ، پس أجابت كن .

إبراهيم گفت : هرگز ديده‌اى خليلي را كه خليل خود را بميراند ؟

پس ملك الموت برگشت تا در موقف عرض خود ايستاد وگفت : خداوندا ! شنيدى آنچه خليل تو إبراهيم گفت ؟ !

خدا وحى نمود به ملك الموت كه : برو بسوى أو بگو : هرگز دوستى ديده‌اى كه لقاى دوست خود را نخواهد ؟ دوست آن است كه آرزومند لقاى كرامت دوست خود باشد . پس إبراهيم راضى شد « 2 » .

وبه سند موثق عالي از حضرت باقر وحضرت صادق عليهما السّلام منقول است كه :

إبراهيم عليه السّلام چون مناسك حج را بجا آورد به شام برگشت وروح مقدسش به عالم قدس ارتحال نمود ، وسببش آن بود كه ملك الموت آمده بود براي قبض روح أو وآن حضرت مرگ را نخواست ، پس ملك الموت برگشت بسوى پروردگار وعرض كرد : إبراهيم از مرگ كراهت دارد .

حق تعالى فرمود : بگذار إبراهيم را كه مىخواهد مرا عبادت نمايد .

( 1 ) . علل الشرايع 38 . ( 2 ) . علل الشرايع 37 ؛ امالى شيخ صدوق 164 .