حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧

فصل أول در بيان علّت بعثت پيغمبران ومعجزات ايشان است

فصل أول در بيان علّت بعثت پيغمبران ومعجزات ايشان است

فصل أول در بيان علّت بعثت پيغمبران ومعجزات ايشان است

به سند معتبر منقول است كه : مردى از ملاحده به خدمت امام جعفر صادق عليه السّلام آمد وسؤالي چند كرد وبه شرف اسلام مشرّف شد ، كه از جمله سؤالهاى أو اين بود كه : به چه دليل اثبات مىنمائى بعثت أنبيا ورسل را ؟

فرمود كه : ما چون اثبات كرديم به برهان كه ما را خالقي وصانعى هست كه بلندتر است از ما واز جميع آفريده‌ها ، وأو منزّه است از آنكه خلق أو را توانند ديد ، يا أو را لمس توانند كرد ، يا بر أو گفتگو توانند كرد ، ودانستيم كه أو صانع حكيم است وهر چه حكمت ومصلحت بندگان در آن است از أو صادر مىگردد ؛ پس ثابت شد كه بايد سفيران ورسولان از أو در ميان خلق باشند كه كلام أو را به بندگان أو برسانند ، وايشان را دلالت نمايند بر آنچه مصلحت ومنفعت ايشان در آن است ، وبقاء ايشان به آن است ، وترك آن موجب فناى ايشان است . پس ثابت شد كه بايد امر كنندگان أو رسانند وايشان پيغمبرانند وبرگزيده‌هاى أو از ميان خلق أو كه حكيمان ودانايانند ، وحق تعالى ايشان را به علم وحكمت تأديب نموده است وايشان را مبعوث به حكمت گردانيده است كه با ساير مردم شريك نيستند در أحوال وصفات ايشان ، هر چند به ايشان در خلقت وتركيب ايشان شبيه وشريكند ، ومؤيّدند از جانب حكيم عليم به علم وحكمت ودلايل وبراهين وشواهد ومعجزات كه دلالت بر صدق دعوى ايشان نمايد ، از مرده زنده كردن وكور وپيس را شفا بخشيدن وأمثال آنها از أموري كه ساير مردم از اتيان آن عاجزند وبه اين علّت اين معنى