حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٦

فصل دوم در بيان قصه‌هاى آن حضرت عليه السّلام از هنگام ولادت تا شكستن بتها ، وآنچه گذشت ميان آن حضرت وظالمان آن زمان خصوصا نمرود وآزر

خداوند قادر حكيم براي إبراهيم در انگشت مهينش شيرى قرار داد كه أو مىمكيد وهر چند گاهى يك مرتبه مادر به نزد أو مىآمد .

ونمرود به هر زن حامله قابله‌اى موكّل گردانيده بود كه هر پسرى كه متولد شد أو را بكشند ، لهذا مادر إبراهيم از ترس كشتن ، إبراهيم را در آن غار پنهان كرده بود ، وإبراهيم عليه السّلام در روزى آن قدر نمو مىكرد كه ديگران در ما هي آن قدر نمو كنند ، تا آنكه در غار سيزده‌ساله شد ، پس مادر به ديدن أو رفت ، چون خواست كه بيرون آيد چنگ در أو زد وگفت : اى مادر ! مرا بيرون بر .

مادر گفت : اى فرزند ! اگر پادشاه بداند كه تو در اين زمان متولد شده‌اى تو را بكشد .

پس چون مادرش بيرون رفت ، حضرت إبراهيم عليه السّلام خود از غار بيرون آمد ودر آن وقت آفتاب فرورفته بود ، پس نظرش بر زهره افتاد گفت : اين خداى من است ، چون زهره فرو رفت گفت : اگر خداى من مىبود حركت نمىكرد وزايل نمىشد ، وگفت : دوست نمىدارم آفلان را ، يعنى آنها كه غايب مىشوند ؛ وچون ماه از مشرق طالع شد گفت : اين خداى من است اين بزرگتر ونيكوتر است از زهره ، پس چون حركت كرد وزايل شد گفت :

اگر هدايت نكند مرا پروردگار من هرآينه خواهم بود از گروه گمراهان ؛ پس چون صبح شد وآفتاب طالع شد وشعاعش عالم را روشن كرد گفت : اين بزرگتر ونيكوتر است ، پس چون حركت كرد وزايل شد حق تعالى گشود براي حضرت إبراهيم عليه السّلام آسمانها را تا آنكه عرش وهر كه بر عرش است ديد ، وخدا ملكوت آسمانها وزمين را به أو نمود ، پس در آن وقت گفت : اى قوم ! من بيزارم از آنچه شما شريك خدا گردانيده‌ايد ، گردانيدم روى خود را بسوى آن كسى كه از نو پديد آورده آسمانها وزمين را در حالتي كه ميل‌كننده‌ام از دينهاى باطل به دين حق ونيستم از مشركان .

پس آمد به نزد مادرش ، ومادرش أو را داخل خانهء آزر كرد ودر ميان فرزندان خود أو را رها كرد ، چون آزر به خانه آمد ونظرش بر أو افتاد به مادر إبراهيم گفت : اين كيست كه در پادشاهى ملك زنده مانده است وملك فرزندان مردم را مىكشد ؟

گفت : اين پسر توست در فلان وقت متولد شده كه من از تو عزلت كردم .