حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٤

باب ششم در بيان قصه‌هاى حضرت صالح عليه السّلام وناقهء آن حضرت ، وقوم اوست

هست از دو طرف كه در كوه اثر كرده است « 1 » .

وبه سند موثق از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : حضرت صالح عليه السّلام غايب شد از قوم خود مدتي ، وروزى كه غايب شد نه جوان بود ونه پير بود ، وبسيار خوش جسم بود وريش انبوه داشت وميانه بالا بود ، پس چون بسوى قوم خود برگشت أو را نشناختند ، وقوم أو پيش از برگشتن أو سه طايفه شدند : يك طايفه انكار كردند وگفتند : صالح زنده نيست وأو هرگز برنمىگردد ؛ وطايفهء ديگر شك داشتند ؛ وطايفهء ديگر يقين داشتند كه برخواهد گشت .

پس چون برگشت أول آمد بسوى آن طايفه كه شك داشتند وگفت : من صالحم ، پس أو را تكذيب كردند ودشنام دادند وزجر كردند وگفتند : صالح بر غير صورت وشكل تو بود .

پس آمد بسوى آنها كه منكر بودند ، پس نشنيدند سخن أو را واز أو نفرت كردند نفرت عظيم .

پس آمد بسوى طايفهء سوم كه أهل يقين بودند وفرمود : منم صالح .

گفتند : ما را خبر ده خبري كه شك نكنيم كه تو صالحي ، ما مىدانيم كه خدا خالق است وهر كس را به هر صورت كه خواهد مىگرداند ، وخبر به ما رسيده وخوانده‌ايم علامات صالح را در وقتي كه بيايد .

فرمود : منم كه ناقة از براي شما آوردم .

گفتند : راست گفتى ما اين را در كتب خوانده‌ايم ، پس بگو كه علامات ناقة چه بود ؟

فرمود : يك روز آب از ناقة بود ويك روز از شما .

گفتند : ايمان آورديم به خدا وبه آنچه تو آوردى از جانب أو .

پس در اين وقت گفتند جماعت متكبران ، يعنى شك كنندگان وانكار كنندگان : ما به آنچه شما به آن ايمان آورديد كافريم .

( 1 ) . تفسير عياشى 2 / 20 ؛ كافى 8 / 185 .