حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٤

فصل چهارم در بيان فرود آمدن حضرت آدم وحوّا عليهما السّلام به زمين وكيفيت آن وتوبهء ايشان ، وساير أحوالي كه بعد از فرود آمدن بود تا هنگام وفات ايشان

يك روز ساكت باشد « 1 » .

واز حضرت علي بن الحسين عليه السّلام منقول است كه : هرگاه آدم ارادهء مقاربت حوّا مىنمود ، حوّا را از حرم بيرون مىبرد پس غسل مىكردند وبه حرم برمىگشتند « 2 » .

به سند صحيح منقول است كه : صفوان از حضرت امام رضا عليه السّلام پرسيد از علّت حرم ونشانهاى آن ، فرمود : چون آدم از بهشت فرود آمد بر كوه أبو قبيس نازل شد ومردم مىگويند كه در هند فرود آمد ، پس به خدا شكايت كرد وحشت را واينكه نمىشنود آنچه در بهشت مىشنيد ، پس حق تعالى بر أو فرستاد ياقوتى سرخ كه به جاى خانهء كعبه گذاشتند ، پس طواف مىكرد آدم بر دور آن وروشنى آن مىرسيد تا آنجا كه نشانها گذاشتند ، پس علامتها را بر منتهاى آن روشنى گذاشتند وحق تعالى همه را حرم گردانيد « 3 » .

وبه سند معتبر منقول است كه از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدند كه : أصل بوى خوش از چه چيز بود ؟ فرمود : چه مىگويند مردم ؟ راوي گفت : مىگويند كه آدم از بهشت فرود آمد وبر سرش اكليلى بود . حضرت فرمود : واللّه از آن مشغولتر بود كه بر سرش إكليل بوده باشد ، پس فرمود : حوّا مشاطگى كرد به بوى خوشى از بوهاى خوش بهشت پيش از آنكه از آن درخت بخورد ، وچون به زمين آمد گيسوهاى بافتهء خود را گشود ، پس خدا بادي فرستاد كه آن بوى خوش را به مشرق ومغرب برد ، پس أصل هر بوى خوشى از آن بود « 4 » .

ودر حديث معتبر ديگر فرمود : چون آدم عليه السّلام از آن درخت تناول نمود ، پريد از أو جامه‌ها كه پوشيده بود از حلّه‌هاى بهشت ، پس برگى از بهشت گرفت وعورت خود را به آن پوشانيد ، پس چون به زمين آمد بوى خوش آن برگ در هند به گياهها چسبيد ، پس به اين سبب بوى خوش در هند بهم رسيد ، زيرا كه باد جنوب بر آن برگ وزيد وبوى آن را به

( 1 ) . تفسير عياشى 2 / 177 . ( 2 ) . مناقب ابن شهرآشوب 4 / 173 ؛ احتجاج 2 / 142 . ( 3 ) . علل الشرايع 422 . ( 4 ) . كافى 6 / 514 .