حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٩

فصل چهارم در بيان فرود آمدن حضرت آدم وحوّا عليهما السّلام به زمين وكيفيت آن وتوبهء ايشان ، وساير أحوالي كه بعد از فرود آمدن بود تا هنگام وفات ايشان

حق تعالى أو را آمرزيد ، واينهاست آن كلمات كه تلقّى نمود از پروردگار خود « 1 » .

وبه سند معتبر از أمير المؤمنين عليه السّلام منقول است كه : آن كلمات آن بود كه گفت :

پروردگارا ! سؤال مىكنم بحقّ محمد كه توبهء مرا قبول كنى ، حق تعالى فرمود : محمد را چه مىشناسى ؟ گفت : ديدم أو را كه نوشته بود در سراپردهء بزرگ تو در وقتي كه من در بهشت بودم « 2 » .

مؤلف گويد كه : منافاتى ميان اين روايتها نيست زيرا كه ممكن است اينها همه واقع شده باشد وهمه در قبول توبهء آن حضرت دخل داشته باشند .

وبه سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه بسيار گريه كنندگان پنج نفرند :

آدم ويعقوب ويوسف وحضرت فاطمه وامام زين العابدين عليهم السّلام . پس آدم آن قدر بر بهشت گريست كه در دو طرف رويش مانند رودخانه‌ها بهم رسيد « 3 » .

واز حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلم منقول است كه : حضرت آدم در روز جمعه بر زمين آمد « 4 » .

ودر حديث معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : چون خدا حضرت آدم را از بهشت به زمين فرستاد صد وبيست درخت با أو به زمين فرستاد ؛ چهل درخت از آنها بود كه اندرون وبيرونش را هر دو مىتوانست خورد ، وچهل تا از آنها بود كه اندرونش را مىتوانست خورد وبيرونش را مىبايست انداخت ، وچهل تا از آنها بود كه بيرونش را مىتوان خورد واندرونش را مىبايست انداخت ، وجوالى با خود به زمين آورد كه در آن تخم هر چيز بود « 5 » .

به سند معتبر منقول است كه ابن أبي بصير « 6 » از حضرت امام رضا عليه السّلام سؤال نمود كه :

( 1 ) . تفسير عياشى 1 / 41 . ( 2 ) . تفسير عياشى 1 / 41 . ( 3 ) . خصال 272 . ( 4 ) . خصال 316 . ( 5 ) . بحار الأنوار 11 / 204 . ( 6 ) . در مصدر « أحمد بن محمد بن أبي نصر » است .