حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٥١

فصل سوم در بيان ترك أولى كه از حضرت آدم وحوّا عليهما السّلام صادر شد وآنچه بعد از آن جارى شد تا فرود آمدن ايشان بر زمين

جبار ، پس گفتند : پروردگارا ! چه بسيار گراميند أهل اين منزلت بر تو ، وچه بسيار محبوبند نزد تو ، وچه بسيار شريف وبزرگند در درگاه تو !

پس حق تعالى فرمود : اگر ايشان نمىبودند من شماها را خلق نمىكردم ، ايشان خزينه‌داران علم منند وأمينان منند بر رازهاى من ، زينهار ! نظر مكنيد بسوى ايشان به ديدهء حسد ، وآرزو مكنيد منزلت ايشان را نزد من ومحلّ ايشان را نزد من از كرامت من ، پس به اين سبب داخل خواهيد شد در نهى ونافرمانى من واز ستمكاران خواهيد بود .

گفتند : پروردگارا ! كيستند ستمكاران وظالمان ؟

فرمود : آنها كه ادعاى منزلت ايشان مىكنند به ناحق .

گفتند : پروردگارا ! پس بنما به ما منزلهاى ظالمان ايشان را در آتش جهنم تا ببينيم منزلهاى آنها را چنانچه منزلهاى آن بزرگواران را در بهشت ديديم .

پس حق تعالى امر كرد آتش را كه ظاهر گردانيد جميع آنچه در آن بود از أنواع شدتها وعذابها ، وفرمود : جاى ظالمان ايشان كه ادعاى منزلت ايشان مىنمايند در پائين‌ترين دركات اين جهنم است ؛ هر چند اراده كنند كه بيرون آيند از جهنم ، برگردانند ايشان را بسوى آن ، وهر چند پخته وسوخته شود پوستهاى ايشان ، بدل كنند ايشان را پوستها غير آنها تا بچشند عذاب را ؛ اى آدم واى حوّا ! نظر مكنيد بسوى آن نورها وحجتهاى من به ديدهء حسد ، پس شما را پائين مىفرستم از جوار خود وبر شما مىفرستم خوارى خود را .

پس وسوسه كرد ايشان را شيطان تا ظاهر گرداند براي ايشان آنچه پوشيده بود از ايشان از عورتهاى ايشان ، وگفت : نهى نكرده است شما را پروردگار شما از اين درخت مگر از براي اينكه نخواست كه شما دو ملك باشيد يا هميشه در بهشت باشيد ، وسوگند ياد كرد كه من از خيرخواهان شمايم پس ايشان را فريب داد وبر اين داشت كه آرزوى منزلت آنها بكنند ، پس نظر كردند بسوى ايشان به ديدهء حسد وبه اين سبب خدا ايشان را به خود گذاشت ويارى وتوفيق خود را از ايشان برداشت تا از درخت گندم خوردند ، پس به جاى آن گندم كه ايشان از آن درخت خوردند جو بهم رسيد ، پس أصل گندمها از آن گندم است كه ايشان نخوردند وأصل جو از آنهاست كه بهم رسيد به جاى آن دانه‌ها كه ايشان