حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٩

فصل سوم در بيان ترك أولى كه از حضرت آدم وحوّا عليهما السّلام صادر شد وآنچه بعد از آن جارى شد تا فرود آمدن ايشان بر زمين

گردانيد أو را در همان روز كه خلق شده بود ، پس واللّه كه قرار نگرفت در بهشت مگر شش ساعت از آن روز تا معصيت خدا كردند ، وخدا هر دو را بعد از فرو رفتن آفتاب بيرون كرد وشب در بهشت نماندند ودر بيرون بهشت ماندند تا صبح شد ، پس عورت ايشان پيدا شد وندا كرد آنها را پروردگارشان كه : آيا نهى نكردم شما را از اين درخت ؟

پس شرم كرد آدم از پروردگارش وخضوع وشكستگى وتضرع آغاز كرد وگفت :

پروردگارا ! ظلم كرديم بر نفسهاى خود واعتراف كرديم بر گناهان خود ، پس بيامرز ما را .

حق تعالى فرمود : فرو رويد از آسمانها بسوى زمين ، بدرستى كه معصيت‌كننده در بهشت وآسمانهاى من نمىتواند بود .

پس حضرت صادق عليه السّلام فرمود : چون آدم از آن درخت تناول نمود ، به ياد آورد نهى خدا را پس پشيمان شد ؛ وچون خواست از آن درخت دور شود ، درخت سر أو را گرفت وبسوى خود كشيد وبه امر خدا به سخن آمد وگفت : چرا پيش از خوردن از من نمىگريختى « 1 » ؟

وفرمود : عورت ايشان در اندرون بدنشان بود واز بيرون پيدا نبود ، چون از آن درخت خوردند از بيرون ظاهر شد « 2 » .

وبه سند معتبر ديگر از آن حضرت منقول است كه : حق تعالى خلق كرد روحها را پيش از بدنها به دو هزار سال ، پس گردانيد بلندتر وشريفتر از همهء روحها روح محمد وعلى وفاطمه وحسن وحسين وامامان بعد از ايشان را صلوات اللّه عليهم أجمعين ، پس عرض نمود أرواح ايشان را به آسمانها وزمين وكوهها پس نور ايشان همه را فروگرفت ، حق تعالى فرمود به آسمانها وزمين وكوهها كه : اينها دوستان وأوليا وحجتهاى منند بر خلق وپيشوايان خلايق منند ، نيافريده‌ام مخلوقى را كه دوست‌تر دارم از ايشان ، واز براي ايشان وهر كه ايشان را دوست دارد آفريده‌ام بهشت خود را ، واز براي هر كه مخالفت

و

( 1 ) . تفسير عياشى 2 / 10 . ( 2 ) . تفسير عياشى 2 / 11 .