حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٢

فصل سوم در بيان ترك أولى كه از حضرت آدم وحوّا عليهما السّلام صادر شد وآنچه بعد از آن جارى شد تا فرود آمدن ايشان بر زمين

مخالفت كنندگان مىترسند وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ « 1 » « ونه ايشان اندوهناك مىباشند » در وقتي كه مخالفت كنندگان اندوهناك خواهند بود .

پس حضرت امام عسكرى عليه السّلام فرمود : زايل شدن آن خطا از حضرت آدم به سبب عذرخواهى بسوى پروردگار خود بود كه گفت : پروردگارا ! توبهء من وعذرخواهى مرا قبول كن وبرگردان مرا به آن مرتبه‌اى كه داشتم ، وبلند گردان نزد خود درجهء مرا ، بتحقيق كه ظاهر شده است نقص گناه ومذلت آن در اعضا وجميع بدن من .

حق تعالى فرمود : اى آدم ! آيا در خاطر ندارى آنچه تو را امر كردم كه تو مرا بخوانى به محمد وآل طيبين أو نزد شدتها وبلاها ومصيبتها كه بر تو ثقيل وعظيم بوده باشد ؟

آدم گفت : بلى پروردگارا .

حق تعالى فرمود : پس به اين بزرگواران خصوصا محمد وعلى وفاطمه وحسن وحسين عليهم السّلام مرا بخوان تا دعاى تو را مستجاب كنم زيادة از آنچه از من طلبيدى ، وبيفزايم براي تو زيادة از آنچه اراده نموده‌اى .

آدم گفت : اى پروردگار من واى اله من ! محلّ ايشان نزد تو به آن مرتبه رسيده است كه به متوسل شدن به ايشان بسوى تو توبهء مرا قبول مىكنى وگناه مرا مىآمرزى ؟ ومن آنم كه ملائكة را به سجدهء من امر كردى ، وبهشت را براي من وزوجهء من مباح كردى ، وملائكهء گرامى را به خدمت من امر كردى ؟

حق تعالى فرمود كه : اى آدم ! من ملائكة را امر نكردم به سجده كردن از براي تو به تعظيم مگر براي آنكه ظرف أنوار ايشان بودى ، واگر پيش از گناه خود از من سؤال مىكردى كه تو را از گناه نگاه دارم وتو را آگاه گردانم بر مكرهاى دشمن تو إبليس تا از آنها احتراز نمائى ، هرآينه به تو عطا مىكردم ، وليكن آنچه در علم من گذشته بود واقع شد ، الحال مرا بخوان به توسل به ايشان تا دعاى تو را مستجاب گردانم .

پس در اين وقت حضرت آدم گفت : خداوندا ! به جاه محمد وآل طيبين أو كه على

و

( 1 ) . سورهء بقره : 38 .