حياة القلوب ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٠

فصل دوم در خبر دادن جناب مقدس ايزدى ملائكة را از خلق آدم وامر كردن ايشان را به سجدهء أو ، وامتناع نمودن إبليس لعين

عطا كرد ، حضرت آدم عليه السّلام گفت : پروردگارا ! شيطان را بر فرزندان من مسلط كردى ، وأو را جارى كردى در ايشان مانند خون در رگها ، ودادى به أو آنچه دادى پس چه عطا مىكنى به من وفرزندان من ؟

فرمود : دادم به تو وفرزندانت كه گناه را يكى بنويسند وحسنه را ده برابر بنويسند .

گفت : پروردگارا ! زيادة كن .

فرمود : توبهء ايشان را قبول مىكنم تا جان به حلق ايشان مىرسد .

گفت : پروردگارا ! زيادة كن .

فرمود : مىآمرزم گناهان ايشان را وپروا نمىكنم .

گفت : بس است مرا .

راوي گفت : فداى تو شوم ، إبليس به چه چيز مستوجب اين شد كه حق تعالى اينها را به أو عطا كند ؟

فرمود : به دو ركعت نماز كه در آسمان كرد در چهار هزار سال ، جزاى آن نماز بود كه به أو داد « 1 » .

ودر حديث حسن ديگر فرمود كه حضرت آدم مناجاة كرد : پروردگارا ! مسلط كردى بر من شيطان را ، وجارى گردانيدى أو را در من مانند جارى شدن خون ، پس از براي من چيزى قرار ده .

فرمود : اى آدم ! از براي تو اين را قرار دادم كه هر كه از فرزندان تو قصد گناهى بكند بر أو ننويسند ، واگر بكند يك گناه بنويسند ؛ وهر كه قصد حسنه بكند ، اگر نكند يك ثواب از براي أو بنويسند ، واگر بكند ده ثواب از براي أو بنويسند .

گفت : پروردگارا ! زيادة به من عطا كن .

گفت : از براي تو قرار كردم هر كه از ايشان گناهى بكند پس استغفار كند أو را بيامرزم .

گفت : پروردگارا ! زيادة بده .

( 1 ) . تفسير قمى 1 / 42 .