دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٤

قصيده فرزدق در مدح امام سجاد ( ع ) :

حبّ ايشان دليل صدق و وفاق * بغض ايشان نشان كفر و نفاق

قربشان پايه‌ى علوّ و جلال * بعدشان مايه‌ى عتوّ و ضلال

گر شمارند اهل تقوى را * طالبان رضاى مولا را

اندر آن قوم مقتدا باشند * و اندر آن خيل پيشوا باشند

گر بپرسد ز آسمان بالفرض * سائلى من خيار اهل الارض

بر زبان كواكب و انجم * هيچ لفظى نيايد الاهم

هم غيوث الندى اذا و هبوا * هم ليوث الثرى اذ انهبوا

ذكرشان سابق است در افواه * بر همه خلق بعد ذكر اللّه

سر هر نامه را رواج فزاى * نام ايشان است بعد نام خداى

ختم هر نظم و نثر را الحق * باشد از يمن نامشان رونق

چون هشام آن قصيده‌ى غرّا * كه فرزدق همى نمود انشا

كرد از آغاز تا به آخر گوش * خونش اندر رگ از غضب زد جوش

بر فرزدق گرفت حالى دق * همچو بر مرغ خوشنوا عقعق

ساخت در چشم خوارش * حبس بنمود بهر آن كارش

اگرش چشم راست بين بودى * راست كردار و راست دين بودى

دست بيداد و ظلم نگشادى * جاى آن حبس خلعتش دادى

قصّه‌ى مدح بو فراس رشيد * چون بدان شاه حق‌شناس رسيد

از درم بهر آن نكو گفتار * كرد حالى روان ده و دو هزار

بو فراس آن درم نكرد قبول * گفت مقصود من خدا و رسول

بود از آن مدح نى نوال و عطا * زانكه عمر شريف را ز خطا

قلته خالصا لوجه اللّه * لا لان استفيض ما اعطاه

قال زين العباد و العباد * ما نوديه عوض لا يرداد

زانكه ما اهل بيت احسانيم * هرچه داديم باز نستانيم

ابر جوديم بر نشيب و فراز * قطره از ما به ما نگردد باز

آفتابيم بر سپهر علا * نفتد عكس ما دگر سوى ما

چون فرزدق به آن وفا و كرم * گشت بينا قبول كرد درم

از براى خدا بود و رسول * هرچه آمد ازو ، چه رد ، چه قبول