دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٣

قصيده فرزدق در مدح امام سجاد ( ع ) :

در كساء بها و حله‌ى نور * بر حريم حرم فكند عبور

هر طرف مىگذشت بهر طواف * در صف خلق مىفتاد شكاف

زد قدم بهر استلام حجر * گشت خالى ز خلق راه گذر

شاميى كرد از هشام سؤال * كيست اين با چنين جلال و جمال

از جهالت در آن تعلّل كرد * وز شناسائيش تجاهل كرد

گفت نشناسمش ندانم كيست * مدنى يا يمانى يا مكّيست

بو فراس آن سخنور نادر * بود در جمع شاميان حاضر

گفت من مىشناسمش نيكو * زو چه پرسى بسوى من كن رو

آن كس است اين كه مكّه و بطحا * زمزم و بو قبيس و خيف و منا

حرم و حلّ و بيت و ركن و حطيم * ناودان و مقام ابراهيم

مروه ، سعى و صفا ، حجر ، عرفات * طيّبه و كوفه ، كربلا و فرات

هريك آمد به قدر او عارف * بر علوّ مقام او واقف

قرّة العين سيّد الشّهداست * زهره شاخ دوحه زهراست

ميوه باغ احمد مختار * لاله راغ حيدر كرّار

چون كند جاى در ميان قريش * رود از فخر بر زبان قريش

كه بدين سرور ستوده شيم * بنهايت رسيده فضل و كرم

ذروه‌ى عزّتست منزل او * حامل دولت است محمل او

از چنين عزّ و دولت ظاهر * هم عرب ، هم عجم برو قاصر

جدّ او را به مسند تمكين * خاتم انبياست نقش نگين

لايح از روى او فروغ هدى * فايح از خوى او شميم وفا

طاعتش آفتاب روزافروز * روشنائى فزاى ظلمت سوز

جدّ او مصدر هدايت حق * از چنان مصدرى شده مشتق

ز حيا نايدش پسنديده * كه گشايد به روى كس ديده

خلق از او نيز ديده خوابانند * كز مهابت نگاه نتوانند

نيست بىسبقت تبسّم او * خلق را طاعت تكلّم او

در عرب ، در عجم بود مشهور * كو مدانش مغفلى مغرور

همه عالم گرفت پرتو خور * گر ضرير نديد از آن‌چه ضرر

شد بلند آفتاب بر افلاك * بوم از آن گر نيافت بهره چه باك

بر نكو سيرتان و بدكاران * دست او را بر موهبت باران

فيض آن ابر بر همه عالم * گر بريزد نمىنگردد كم

هست از آن معشر بلند آئين * كه گذشتند از اوج عليّين