دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩٤

« موتة المثال »

و انمحى انا . . . كرصعة مضيئة

ضلّت طريقها السّحرىّ

نحو وجنة اللّيالى . . . « 1 »

من مانند آن گودى درخشان كه راه خويش را در گونه‌هاى شب گم كرده است ، در شب ظلمانى ستم و در غوغا و هجوم او ناپديد گرديده‌ام !

( شاعر چنين مرگى را در تمثيلى رمزگونه ، آن را سكوتى كوتاه و رفتنى موقّت مىشمارد و آن را به محو گودى گونه‌ها هنگامىكه لبها از خنده مىايستد تشبيه مىكند )

* * *

أموت مرّتين

و الماء فى الأنهار . . . فى دلال مشرك

ينأى مع المدى المخيف

ساحبا فى اثره اليدين . . .

اموت . . .

موتة « الحسين » . . . ! ! « 2 »

( مرگى كه شاعر به خواننده مىنماياند ، پر از درد و رنج ظاهرى و سختى و مصيبت است . شهيد دوبار مىميرد . يك بار مانند همه‌ى موجودات است و بار ديگر از زندگى ذلّت‌بار دست مىشويد تا مرگ احياگر را انتخاب كرده باشد و سر فرود نياورد . )

من دوبار مىميرم !

آب در جوىها با عشوه‌گرى مشركانه‌ى خويش مرا به خود مىخواند و در همان حال در افقى هولناك دور مىشود .

در حالىكه به دنبال خويش دستان تشنه را مىكشاند .

من مىميرم ! در اينجا مرگى چون مرگ حسين بايد ؛ اين مرگ با تشنگى و بىقرارى همراه است .


( 1 ) - همان ؛ ص 83 . ( 2 ) - همان ؛ ص 84 .