دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩٣

« موتة المثال »

يا سكوت سرد زمستانى است كه از شعاع پرفروغ خورشيد حركتى در آنها پديد نمىآيد .

همه‌چيز و همه‌چيز سرد و بىروح و در خواب و خموش است حتى ستارگانى كه بر بالش عروسان فرومىريزند ، گويا مرده‌اند !

* * *

البحر فى خيالى . . .

و الموج باحتضار الأفق لا يبالى . . .

يا شاطىء المحال . . . !

أسير نحوك الهوينا . . .

. . . دونما وصول

أموت كالكسيح . . .

كالشّهيد

كالخيول « 1 »

شاعر در خيال خويش به دنبال دريا مىگردد ! )

موج دريا در خيال من است و به احتضار افق بىتوجّه است .

اى كرانه‌هاى دور از دسترس ! كشان‌كشان به سويت مىآيم

بدون اينكه به تو برسم

همه‌ى راهها بسته است . اميد و عشق به وصال مرا بىقرار نموده است .

پس بايد مرگى خونين را اختيار كرد . مرگى با نهايت تلاش

پس به مرگى خونين مىميرم ، چون شهيد و مانند جنگاور عرصه‌ى پيكار !

* * *

اموت موتة المثال . . . ! !

و توصد العيون و الآبار

تصمت المياه . . . !

و يرفع المفتاح كى يظلّ دائما

رهين جعبة الإله . . . ! « 2 »

من به مرگى آرمانى مىميرم

( مرگى ممتاز و يگانه و از سوى ديگر دردناك و برانگيزاننده ! )

پس از چنين مرگ آرمانى و عطشناكى است كه چشمه‌ها و چاهها بسته مىشوند و آبها از خجالت سكوت اختيار مىكنند و كليد اين شهادت ناب در گرو جعبه إله قرار مىگيرد .


( 1 ) - همان ؛ ص 82 . ( 2 ) - همان ؛ ص 82 و 83 .