دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩١

معروف عبد المجيد

معروف عبد المجيد

معروف عبد المجيد

معروف عبد المجيد در سال 1952 ميلادى در قاهره به دنيا آمد ، فوق ليسانس خود را از دانشگاه الازهر در « زبان سامى » دريافت كرد و در رشته « نقوش سامى » از دانشگاه « روم » تخصص گرفت . همچنين موفق به اخذ ليسانس از دانشگاه سويس در زمينه « آثار يمنى و يونانى قديم » گرديد . او مدتى به تدريس در دانشگاههاى تربيت معلم و امام صادق ( ع ) اشتغال داشت و هم اكنون در زمينه تبليغات و روزنامه‌نگارى فعاليت دارد و با صداوسيماى جمهورى اسلامى همكارى مىكند . برخى آثارش چنين است :

« معلقة على جدار الاهرام » « ينصبون عندها سقيفة » « أحجار لمن تهفو لها نفسى » و شعر معروفش در رثاى حسين ( ع ) « موتة المثال » مرگ آرمانى نام دارد .

- * -

مسموح أن تبكى « كليوباترا » « أنطونيو » « 1 »

فوق ضفاف النّيل . . .

امّا « زينب » فعليها الصّمت

عليها أن تضحك للموت

و أخوها فى « القدس » قتيل . . . ! !

زينب ما ارتحلت من قلب « فلسطين »

يوما . . . !

هى باقية فى القدس

تقابل دوما . . . !

هى تحلم للمئذنة المحترقة حلما . . .

هى تزرع فى صحن « الاقصى » . . . « 2 »

شاعر رموز افسانه‌اى را به استهراء مىگيرد :

چگونه اجازه داده مىشود تا بر « كلئوپاترا » و « آنتونيو » بگريند !

زينب ( س ) كه اسوه‌ى پايدارى و مقاومت است به چنين شخصى كه تو بر آن مىگريى مىخندد :

زينب ( س ) در استمرار مبارزه و براى ماندن در فلسطين بذر اميد را در دل قدس مىكارد .

زينب ( س ) از قلب فلسطين برخاسته است ! و در قدس باقيست و در مأذن آتش‌گرفته‌ى آن و در صحن مسجد الاقصى .

* * *


( 1 ) - « كلئوپاترا » دختر « بطلميوس 12 » و ملكه مصر بوده است كه بعد از « اسكندر » بر مصر حكومت كرد ، او با « بطلميوس 13 » كه برادرش محسوب مىشد ازدواج كرد . پس از چندى آنتونيوس فرمانده سپاه « بطلميوس 12 » دلباخته او شد . پس از جريانات كه بين آن دو گذشت ، « كليوباترا » شايع كرد كه خود را كشته است و آنتونيوس به محض شنيدن اين خبر ، خنجرى در قلب خود فرو كرد . « كليوپاترا » از اين امر متأثر و بالاخره خود نيز قربانى اين عشق گرديد . شاعران مصرى در اين باب بسيار سروده‌اند . نمايشنامه منظوم « احمد شوقى » به نام « مصرع كليوباترا » در ادب عربى ، شهرت فراوان يافته است . ( 2 ) - أحجار لمن تهفو لها نفسى ؛ ص 90 و 91 .