دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٨٧

جواد جميل

تلاطم را در چهره‌ى طفلك شيرخوار ببيند . . . مرگ در همه‌ى وجود او خودنمايى مىكند .

گويا در رگهايش نيز خونى از خاكستر جريان دارد .

از آرزوهايى كه بر چوب تابوت تراشيده مىگويد و پس از آن خود را در درياچه‌اى از خون تلخ غرقه مىبيند كه نه زندگى تواند و نه مرگ او را درمىيابد :

* * *

لا تبحثوا عنّى

فى مدن صخريّة

مطمورة بالدّمع . . . و الحزن

فإنّنى ما زلت منذ رحلتى أطوف

فى مدن مسكونة ، دون سواها

بالسّكاكين . . . و بالسّيوف ! « 1 »

در شهرهاى سنگى گريه و ماتم جستجو نكنيد .

پس از آن مصيبت . . . من را در شهرهاى حماسه و شمشير مىتوان يافت زيرا كه حيات و پيروزى حسين ( ع ) در جاى جاى زندگى انسانها جلوه‌گر است !

* * *

من قال إنّ الرّماح الّتى خطفت قلبه

انتصرت ؟ !

لم يزل فى خيام الحسين رماد

و كسرة سيف

و رفض !

لم يزل فى وريد الحسين المقطّع نبض ! « 2 »

چه‌كسى مىگويد تيرهايى كه قلب حسين ( ع ) را نشانه رفتند پيروز شدند ؟

در خيمه‌ى حسين ( ع ) شمشيرها شكسته مىشود .

ظلم مطرود است و نبض رگهاى بريده‌ى حسين هم‌چنان مىزند !

و حقيقتا چه كسى ماند و چه كسى رفت ؟ !

شمشير بريد يا حسين ؟ !

آتش سوزاند يا خيام ؟ !

حسين تشنه ماند يا فرات ؟ ! !


( 1 ) - همان ؛ ص 137 . ( 2 ) - همان ؛ ص 144 .