دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٨٥

جواد جميل

لم تزل بين جرح الحسين

و بين قصائدنا

مدن قانية

و لكى نقرأ الجرح ، لا بدّ من لغة ثانية ! ! « 1 »

چگونه كلمات مىتواند بيانگر مسافت بسيار بين شعله‌هاى عشق و لحظه سرد مرگ باشد .

در ميان جراحت حسين ( ع ) و قصايد ما شهرهاى خون‌رنگى است كه توان تصوير آن را با تك‌زبان تنهاى خويش ندارد .

پس بايد زبان ديگرى جستجو كرد .

* * *

أراد أن يقول

شيئا عن الفاصلة البلهاء

بين النّوم و اليقظة ،

فاستسلمت الأشياء للذّهول ! « 2 »

مىخواهم چه بگويم ؟ !

درباره‌ى فاصله ابله خواب و بيدارى ! ( عدم مرزبندى حق و باطل را در ميان مردم به فاصله ابله خواب و بيدارى تعبير كرده است )

از ياران بىوفايى كه به حسين ( ع ) پشت نمودند و راه فناى خويش را با التماس و استغفار از دشمن خريدند كه آنها به خشوع گلى مىمانند كه مظهر شادابى و شكوفايى است در برابر الهه مرگ و پژمردگى .

* * *

أراد أن يطفى عواء الرّيح ،

أو يستر عرى هذه الخيول

فصاح : يا أمطار هذا الأفق المسلول

مرّى على خيمتنا ،

فخبّات خلف الضّباب وجهها ،

و بعدها . . . أراد أن يقول :

لا تولدوا . . .

لا تولدوا فى زمن مقتول ! « 3 »

مىخواهم زوزه‌ى باد را خاموش سازم و بر اسبان عريان ترحم نمايم . فرياد مىكنم و بارانهاى اين آسمان مسلول و بيمار را به خيمه مىخوانم ؛ اما او خود را پشت مه پنهان مىسازد و فصول ، ابرهاى خود را دريغ مىدارند .


( 1 ) - الحسين لغة ثانية ؛ ص 160 . ( 2 ) - همان ؛ ص 13 . ( 3 ) - همان ؛ ص 14 و 15 .