دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٤

عبد الكريم شمس الدّين

و كان جرحك شارة للإنعتاق

و دم على شطّ الفرات

نهر تصبّ به العروق النّازفه

فى كلّ أرض تشتهى ماء الفرات

مازال رأسك مشرعا كالفجر

مازال صدرك شامخا كبرا « 1 »

مرگ تو رهگشاى آزادى و هدايت است و جراحت تو موجب بيرون آمدن از بندگى است و خونى كه بر شطّ فرات ريخته شد نهرى است كه رگهاى اجتماع را پر مىكند و در هر زمينى كه تشنه‌ى آب فرات است همواره جارى است . و پيوسته سر تو الگو و نشانه‌اى مانند سپيده‌دمان است و سينه تو مالامال از بزرگى است .

* * *

و غدا سينتصر الحسين

و غدا ستزهر كربلاء فى القلوب و فى الضّلوع

و غدا ستخرج كربلاء من متاهات الدّموع

و تثور أجيال الجياع . . . فليس بعد اليوم جوع

و غدا سينتصر الحسين بكلّ جيل للفداء

و تعلّم الدّنيا الكرامة و الإباء ،

أرض تسمّى كربلا . « 2 »

و فردا حسين پيروز خواهد شد و فردا كربلا در قلب‌ها شكوفا مىشود . و همواره در رثاى آن اشك ريخته مىشود و نسلها از آن سيراب مىشوند و پس از آن ديگر گرسنگى نيست و فردا حسين ( ع ) با تمام فرزندانش خود را فدا مىسازند و پيروزى را به نمايش مىگذارند و به دنيا كرامت و آزادمردى را ياد مىدهند . در سرزمينى كه كربلا ناميده شده است .

* * *

1 - و رمتنا الدّنيا بألف يزيد * و جبنّا ، فليس فينا دماء

2 - و مضينا حيرى تآكلنا الوهم * و أزرى بجدّنا الأعداء

3 - سيّرتنا أهواءنا فخذلّنا * من لديه قد كان يرجى الشّفاء « 3 »

1 و 2 - دنيا را يزيديان فراگرفته‌اند و دشمنان روبه افزايش هستند ، ولى خونى براى مبارزه و نجات از اين خذلان در جامعه وجود ندارد ،

3 - هوا و هوسها ما را به سوى خذلان سوق داده و شفايى براى دردهاى جامعه نيست .


( 1 ) - همان ؛ ص 181 . ( 2 ) - همانجا ، و 182 . ( 3 ) - همان ؛ ص 179 .