دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٢

رشدى العامل

يرضعننى من حليب الصّدور

منذ ألف تكفّننى الثّاكلات

و يغرسن حولى النّذور

منذ ألف يحصد الجذور

دمى المستباح الى نخلة فى أعالى الفرات

منذ ألف أدور . . . أدور . . . أدور . . . و أبقى أدور

مرحبا يا فرات

مرحبا يا فرات « 1 »

( حسين ( ع ) قطرات خون خويش را مىبيند كه به روى آب ، در سرخى خون‌رنگ صبح در حركت است و مژگان را به آن شستشو مىدهند )

پس از هزارسال ، مادران با ياد من كودكان خود را قنداق مىكنند و ياد مرا ، با شير خويش به جان آنها مىريزند .

و هرجا ماتم‌زده‌اى است گويا دوباره حسين ( ع ) را در كفن مىپيچند . . . . و برايش نذر مىكنند و . . . .

همه‌ى آن دشت و صحرا با خون حسين ( ع ) سيراب است و پس از گذشت هزاره‌اى ، هنوز حسين ( ع ) در آنجا مىگردد !

پس اى فرات آفرين بر تو

مرحبا بر تو اى فرات !

جرّب الآن فى جسدى يا يزيد !

فسأبقى الحسين

و تبقى اذا ذكر النّاس

هذا يزيد « 2 »

اما با همه‌ى اوصاف بيان رنج‌ها و مصيبت‌ها ، عاقبت شيرين پيروزى از آن ماست !

اى يزيد ! پيكر من تو را فريب داد ( گمان كردى با شهادت من همه چيز پايان يافته است )

اما من تا ابد حسين خواهم ماند و تو يزيد !


( 1 ) - همان ؛ ص 145 . ( 2 ) - همانجا .