دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٠

محمد تقى جمال الدّين الهاشمى

او ينطق قاع الطّامورة

من تلك الجبّ المهجورة

كنت رسمت بظفرى رأسك

و لعقت من الظّفر دمّك « 1 »

اگر ديوارهاى زندان سخن بگويند

يا سلولهاى عميق ( سياهچال ) دهان باز كنند

و يا زندانهاى زيرزمين

خواهند گفت كه در آن چاههاى متروك با ناخن سرت را رسم كرده و از ناخنها خونت را مىمكيدند .

* * *

يا ابن سعد ! . . . يا ابن الأبجر ! . . . يا ابن الجوشن ! !

يا قذرا يأنفه الدّود ! ! « 2 »

اى عمر بن سعد . . . اى حجّار بن أبجر . . . اى شمر بن ذى الجوشن ! !

شما مانند چرك و كثافاتى هستيد كه كرمها نيز از شما متنفرند !

* * * ريح تعول :

قتل الثّورة أضغاث هراء و محال

شجر يهتف :

قتل الفجر ، و سبى الشّمس و منع الغد

أكبر من مهزلة القيد

الرّابع :

و سيعجز سوطك و الخنجر

أن يمنع طيرا إن أبحر

أو غيد الجورى إن نوّر « 3 » « 4 »

پس از شهادت توّابين ، اشخاص ، درختها ، بادها رمزگونه از اين حادثه سخن مىگويند :

باد مىگويد : كشته شدن انقلاب ، وهم و خيال و سخن بيهوده است و محال مىباشد .

درخت فرياد مىزند : آيا دوباره شب سايه مىافكند و هستى بىمنطق گشته است

ديگرى پاسخ مىدهد : هرگز ، منطق شور انقلابگرى است كه از دل خاكستر فرياد مىكشد و در برابر ظالم شمشيرى ، دستى يا كلامى را به پا مىدارد .

زمين و زمان فرياد مىكنند كه : انقلاب را ، خورشيد را و سپيده را نمىتوان كشت . پرنده را از آزادى و گل سرخ را از شكفتن نمىتوان بازداشت .

و با نويد حركت‌هاى انقلابى پياپى و اميد قيام خونخواهان ، از گوشه و كنار جهان ، پايان مىيابد !

( 1 ) - همان ؛ ص 316 . ( 2 ) - همانجا ( 3 ) - همان ؛ ص 334 و 335 . ( 4 ) - همان ؛ ص 336 .