دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٨
شيخ عبد الحسين أعسم
شيخ عبد الحسين أعسم
شيخ عبد الحسين أعسم
شيخ عبد الحسين اعسم بن شيخ محمّد على بن حسين بن محمّد اعسم زبيدى نجفى ، در حدود سال 1177 ه . ق متولّد شد و در سال 1247 ه . ق در نجف وفات يافت و در همانجا دفن شد وى از فقها و مشاهير علماى خاندان آل اعسم مىباشد .
پس از تكميل مقدمات علوم اسلامى نزد اساتيد نجف اشرف ، مدارج عالى اجتهاد را نزد سيد مهدى بحر العلوم و شيخ جعفر صاحب « كاشف الغطا » و سيد محسن « اعرجى » پيمود .
وى محقّق ، مؤلف ، اديب ، شاعر و فقيهى عالم بود كه مراثى بسيار درباره‌ى ابا عبد اللّه الحسين ( ع ) سروده است « 1 » .
از تأليفات او مىتوان : « ذرايع الافهام فى شرح شرايع الاسلام » در سه جلد ، « شرح المواريث » ، « شرح الرضا » و « شرح العدد » كه هر سه كتاب از پدرش مىباشد و او بر آنها شروحى نوشته است ، و « ديوان شعر » در چند جلد . قسمتى از اشعار وى در اعيان الشيعه درج شده است « 2 » .
* * *
1 - ورد الحسين إلى العراق و ظنّهم * تركوا النّفاق إذ العراق كما هيه
2 - يا ابن النبىّ المصطفى و وصيّه * و أخا الزكي ابن البتول الزّاكيه
3 - تبكيك عيني لا لأجل مثوبة * لكنّما عيني لأجللك باكيه
4 - أنست رزيتكم رزايانا التى * سلفت و هونت الرزايا الآتيه
5 - و فجائع الايام تبقى مدة * و تزول و هي إلى القيامة باقيه
6 - و يرى ديار أمية معمورة * و ديار أهل البيت منهم خاليه
7 - و اللّه يغضب للبتول بدون أن * تشكو فكيف إذا أتته شاكيه « 3 »
1 - حسين ( ع ) به عراق وارد شد ، در حالىكه گمان مىكرد آنها نفاق را كنار گذاشته‌اند . ولى عراق همانگونه بود كه بود .
2 - اى پسر پيامبر برگزيده و پسر وصّى او و اى برادر شخص پاكيزه ( امام حسن ( ع ) ) و پسر زهراى تزكيه شده !
3 - چشم من فقط بر غم شما گريه مىكند نه براى ثواب .
4 - مصيبت‌هاى شما ، مصائب گذشته را به فراموشى سپرد و مصائب آينده را بر ما آسان ساخت .
5 - حوادث ناگوار دنيا مدّتى كوتاه مىپايد و سپس از بين مىرود ولى مصيبت شما تا قيامت شما تا قيامت برجاست .
6 - خانه‌هاى بنى اميه را آباد مىبينم و خانه‌هاى اهل بيت رسول اللّه ( ص ) خالى است .
7 - بدون اينكه حضرت زهرا ( س ) شكايتى بكند ، خدا از آنچه براى او پيش آمده خشمگين است ، اگر شكايت كند چه مىشود ؟
( 1 ) - ادب الطف ؛ ج 6 ، ص 289 . ( 2 ) - اعيان الشيعه ؛ ج 7 ، ص 452 - 457 . ( 3 ) - همان ؛ ص 292 و 293 .