دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٦
مدح اهل بيت :
مدح اهل بيت :
مدح اهل بيت :
1 - كيف تحظا بمجدك الأوصياء ؟ * و به قد توسّل الأنبياء
2 - ما لخلق سوى النبي و سبطيه * السّعيدين هذه العلياء
3 - فبكم آدم استغاث و قد مسّ * ته بعد المسرّة الضرّاء
4 - يوم أمسى في الأرض فردا غريبا * و نأت عنه عرسه حوّاء
5 - و بكا نادما على ما بدا منه * و جهد الصبّ الكئيب البكاء
6 - فتلقّى من ربّه كلمات * شرّفتها من ذكر كم أسماء
1 - آنجا كه پيامبران به تو توسّل مىكنند ، اوصيا چگونه به عظمت تو مىرسند ؟
2 - مردم ، جز پيامبر و دو سبط بزرگوار و باسعادت و گرانمايه‌اش ، پناهى ندارند .
3 - آدم ، آنگاه كه پس از مسرّت به سختى گرفتار شد از شما پناه خواست .
4 - و آن روزى بود كه در زمين تنها و بىكس ماند و بانويش حوا از او دور شد .
5 - از اين رويداد ، بسى پشيمان و بسيار محزون ، ناله و گريه سر داد .
6 - در آن هنگام ، آدم از سوى پروردگار كلمه‌هايى دريافت و اين كلمه‌ها كه نام شما خاندان بود او را شرافت و عزّت بخشيد . « 1 »
7 - فاستجيب الدّعاء منه و لو لا * ذكركم ما استجيب منه الدّعاء
8 - ثمّ يعقوب قد دعا مستجيرا * من بلاء بكم فزال البلاء
9 - و أتاه بكم قمص يوسف و ارتدّ * بصيرا و تمّت النّعماء
10 - و بكم كان للخيل ابتهال * و دعاء لربّه و اشتكاء
11 - حين ألقاه عصبة الكفر في النّا * ر فما ضرّ جسمه الإلقاء
12 - أ يضام الخليل من بعد ما كا * ن إليكم له هوي التجاء ؟
7 - بلا فاصله دعاى آدم مستجاب گرديد كه اگر ياد و نام شما نبود دعايش به استجابت نمىرسيد .
8 - سپس يعقوب ، از بلا و ابتلاى خود به شما پناه آورد و بلا از او بر طرف شد .
9 - و به وجود شما بود كه پيراهن به او يوسف داده شد ، و بينايى خود را باز يافت و نعمت‌ها بر او تمام گشت .
10 - ابراهيم خليل ، نام شما را بر زبان داشت و به شما توسل كرد و با خدا نيايش كرد .
11 - آنجا كه گروه كافران او را در آتش افكندند . و آتش بر پيكر او گزند نرساند .
12 - آيا ممكن بود كه ابراهيم از پس آنكه بر شما توسّل كرد مورد ستم واقع شود ؟
13 - و بكم يونس استغاث و نوح * إذ طغا الماء استجدّ العناء
14 - و بأسماءكم توسّل أيّوب * فزالت عنه بها الأسواء
15 - يا له سوددا منيعا رفيعا * قد رواه الأعداء و الأولياء
16 - أيّ فخر كفخره و النبيّون * عليهم عهد له و ولاء ؟
( 1 ) - اشاره به آيه 37 سوره بقره ، « فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ . » پس آموخت آدم از خداى خود كلماتى كه موجب پذيرفتن توبه‌ى او گرديد .