دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٥
مدح رسول اللّه و اهل بيت او :
ابن مكّى نيلى
ابن مكّى نيلى
سعيد بن احمد بن مكّى نيلى ، مؤدب ، از ادباى مشهور شيعه در اواسط قرن ششم هجرى است . وى در بغداد مىزيست ، از فدائيان عترت طه بود كه در راه عقيده و مذهب و ستايش اهل بيت فراوان شعر سرود ، بدان حد كه او را به غلو و افراط نسبت دادند .
ابن شهر آشوب در « معالم العلماء » او را در شمار پرهيزكاران از سرايندگان نام برده است .
ياقوت حموى مىنويسد : او شيعه مذهب ، نحوى دانشورى بود كه با لغت و ادب آشنا و در شيعه‌گرى راه افراط و مبالغه مىپيمود و شعر نيكويى دارد . بيشتر اشعارش در ثنا و ستايش اهل بيت سروده شده و در غزل‌سرايى لطيف است . « 1 »
او در حدود 100 سال عمر كرد و به سال 565 ه . ق . درگذشت . « 2 »
* * *
1 - أبكى عليه و لو أن البكاء على * سوي بني احمد مختار ما خلقا
2 - تاللّه كم قصموا ضهرا لحيدرة * و كم بروا للرسول المصطفى عنقا
3 - و اللّه ما قابلوا بالطف يومهم * إلا بما يوم بدر فيهم سبقا « 3 »
1 - براى او ( امام حسين « ع » ) مىگريم . زير گريه فقط براى فرزندان پيامبر « ص » آفريده شده است .
2 - سوگند به خدا كه چه بسيار پشت حيدر را شكستند و چه بسيار سر رسول مصطفى ( ص ) را از بدن جدا كردند .
3 - سوگند به خدا كه جنگ روز طف فقط به خاطر انتقام روز بدر بود .
* * *
مدح رسول اللّه و اهل بيت او :
مدح رسول اللّه و اهل بيت او :
1 - و « محمّد » يوم القيامة شافع * للمؤمنين و كلّ عبد مقنت
2 - و علىّ و الحسنان إبناء فاطم * لمؤمنين الفائزين الشيعة
3 - و على زين العابدين و باقر العلم * التقّى و جعفر هو منيتي
4 - و الكاظم الميمون موسى و الرّضا * علم الهدي عند النوائب عدّتى
5 - و محمد الهادى الى سبل الهدى * و علىّ المهدي جعلت ذخيرتى
6 - و العسكرييّن اللذين بحبّهم * أرجو اذا أبصرت وجه الحجّة « 4 »
1 - رسول خدا در روز حشر ، شفيع مؤمنان و بندگان رام و مطيع باشد .
2 - على با دو فرزندش ( زادگان فاطمه ) ، شيعيان را به رستگارى رسانند .
3 - و زين العابدين على ، باقر علم پيامبر ، محمد و ازآن‌پس زاده‌اش جعفر ، رهبر آمال‌اند .
( 1 ) - معجم الادبا ؛ ج 4 ، ص 230 . ( 2 ) - الغدير ؛ ج 4 ، ص 392 و 393 . لسان الميزان ؛ ج 3 ص 23 . مجالس المؤمنين ؛ ص 496 . ( 3 ) - ادب الطف ؛ ج 3 ، ص 169 . ( 4 ) - ادب الطف ؛ ج 3 ، ص 172 و 173 . الغدير ؛ ج 4 ، ص 395 .