دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٥

رثاى حسين بن على ( ع ) :

قصيده ديگرى نيز در سوگ سيد الشهداء ( ع ) دارد و از حديث غدير هم ياد مىكند :

1 - حىّ قبرا بكربلا مستنيرا * ضمّ كنز التّقى و علما خطيرا

2 - و أقم مأتم الشهيد و أذرف * منك دمعا في الوجنتين غزيرا

3 - و التثم تربة الحسين بشجو * و أطل بعد لثمك التعفيرا

4 - ثمّ قل : يا ضريح مولاى سقّي * ت من الغيث هاميا جمهريرا

5 - ته على ساير القبور فقد أص * بحت بالتّيه و الفخار جديرا

1 - سلام بر آن بارگاهى كه در كربلا مىدرخشد ، و گنج پارسايى و جهان دانش در خود نهفته دارد .

2 - محفل ماتم به پا كن و سيلاب اشك فرو ريز !

3 - تربت پاكش با سوز دل ببوس و گونه‌ها بر خاك درش نه .

4 - بگو ! اى آرامگاه قدس كه پيكر سرورم در بر تو است ، سيراب باشى سيراب .

5 - بناز بر تربت دگران كه سزاوار هرگونه افتخار و نازى .

6 - فيك ريحانة النبىّ و من حلّ * من المصطفى محلّا أثيرا

7 - فيك يا قبر كلّ حلم و علم * و حقيق بأن تكون فخورا

8 - فيك من هدّقتله عمد الدين * و قد كان بالهدى معمورا

9 - فيك من كان جبرئيل يناغيه * و ميكال بالحباء صغيرا

10 - فيك من لاذ فطرس فترقّى * بجناحى رضى و كان حسيرا

6 - گل بوستان پيامبر در تو آرام گرفته : آن‌كه در قلب و ديده مصطفى جاى داشت .

7 - كوه وقار و درياى دانش در تو جا ساخته ، آرى سرفرازى و باليدن سزاوار توست .

8 - پيكرى در تو نهان است كه با فروافتادنش اركان دين فرو ريخت ، با آنكه استوار بود .

9 - آن‌كه جبرئيلش با سرود شادى گهواره جنبان بود ، و ميكال با تحفه و ارمغان به درگاه .

10 - آن‌كه فطرس ملك به آستان همايون پناه جست و به آسمان نيلگون پر كشيد .

11 - يوم سارت إليه جيش ابن هند * لذحول أمست تحلّ الصدورا

12 - آه وا حسرتي له و هو بالسيف * نحير أفديت ذاك النّحيرا

13 - آه إذ ظلّ طرفه يرمق الفسطاط * خوفا على النساء غيورا

14 - آه إذ أقبل الجواد على النسوان * ينعاه بالصهيل عفيرا

15 - فتبادرن بالعويل و هتكن * الأقراط بارزات الشعورا

11 - آن روز كه سپاه « پسر هند » به سويش شتافت تا كينه دل باز جويد .

12 - آه ، خداوندا ! با شمشير گلويش شكافتند ، جانم فدايش باد .

13 - با اندوهى جانكاه به خيمه‌ى زنان چشم دوخته از غيرت دل خون مىخورد .

14 - آن هنگام كه سمندش با زين باژگون و غرقه در خون شيهه‌كشان جانب خيمه‌ها گرفت .

15 - پردگيان مو پريشان و مويه‌كنان فرياد نوحه و زارى سر كردند .