دانشنامهء شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١١٢
قصيده مدارس آيات :
110 - فإن قرّب الرحمن من تلك مدّتي * و أخّر من عمري و وقت وفات
111 - شفيت و لم أترك لنفسي غصة * و روّيت منهم منصلي و قنات
106 - بىترديد آن امام ظهور خواهد كرد . او به نام خداوند و با بركات بىكران الهى قيام خواهد كرد .
107 - آن امام ، حق و باطل و راستى و ناراستى را در ميان ما آشكار خواهد كرد و نيكان را پاداش خواهد داد و بدكاران را به كيفر خواهد رساند .
108 - اى نفس ! شاد و خرّم باش و اى جان من بر تو بشارت باد كه آنچه آمدنى است ، چندان دور نيست .
109 - اى جان دردمند من از درازى دولت ظلم و ستم ، شيون و زارى مكن ، كه من به عيان مىبينم توانم رو به كاستى نهاده و ويرانىام را اعلام مىكند ( و چه زود باشد كه از رنج ديرپاى آسوده گردى ) .
110 و 111 - و اى كاش خداوند روزگار مرا به آن دولت نزديك و عمرم را دراز كند ، و مرگم را پس افكند ، آنگاه ، شمشير و نيزه‌ام را از خون آنان سيراب مىساختم و تمامى اندوه‌گران اين عمر پرغصه را از خويش مىزدودم .
112 - فإنّي من الرّحمن أرجو بحبّهم * حياة لدى الفردوس غير ثبات
113 - عسى اللّه ان يرتاح للخلق انّه * إلى كلّ قوم دائم اللّحظات
114 - فان قلت عرفا أنكروه بمنكر * و غطّوا على التّحقيق بالشّبهات
115 - تقاصر نفسي دائما عن جدالهم * كفاني ما ألقى من العبرات
112 - همانا من به عشق و محبت ايشان از خداوند رحمان اميد زندگانى جاودانه در بهشت برين دارم .
113 - باشد كه خداوند خلقش را از بلاها نجات دهد ، زيرا كه او در تمامى لحظات بر اعمال مردمان حاضر و ناظر است .
114 - هرگاه سخنى نيك گفتم ، بدخواهان با حرف‌هاى ناروا به انكارم برخاستند و حقيقت را با سخنان گزاف و شبهه‌انگيز پوشاندند .
115 - پس من دست جان را از جدال با دشمن كوتاه مىكنم ( جانم از گفت‌وگو و جدال پيوسته و بيهوده با آنان به تنگ آمده است . ) و از آنها دورى مىكنم . چه اشك‌ريزانم مرا بس است .
116 - احاول نقل الشّمس عن مستقرّها * و إسماع أحجار من الصّلدات
117 - فمن عارف لم ينتفع و معاند * تميل به الاهواء للشّهوات
118 - فحسبى منهم أن أبوء بغصّة * تردّد في صدري و في لهوات
119 - كأنّك بالأضلاع قد ضاق ذرعها * لما حمّلت من شدّة الزّفرات « 1 »
116 - راستىكه هدايت اين دشمنان به كندن آفتاب از جا و به تفهيم سخن به سنگ سخت مىماند .
117 - برخى از اينان حق را مىشناسند و از آن سود نمىبرند و برخى ديگر هوسباز و شبهه‌انگيزند .
118 - ديگر بس است مرا كه هر آينه از جدال با آنان اندوهناك و پر غصّه با بغضى گلوگير و دردى لبريز بازگشتم .
119 - چنان اندوه سينه‌ام را مىفشارد كه گويى استخوان‌ها از هجوم سخت دردها مىشكند .
* * *
120 - أتسكب دمع العين بالعبرات * و بتّ تقاسى شدة الزفرات
( 1 ) - ادب الطف ؛ ج 1 ، ص 298 - 300 .