حياة الإمام زين العابدين ( ع ) ( تحليلى از زندگانى امام سجاد ع ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٥
امام با هشام بن عبد الملك
مردم شام كرد و با حالى انقلابى و روح حماسى گفت :
« من او را مىشناسم . »
- « اى ابو فراس ! او كيست ؟ » هشام نعره‌اى برآورد و عقل از سرش پريد كه مبادا فرزدق امام عليه السلام را به مردم شام معرفى كند و بر سر او فرياد كشيد :
« من او را نمىشناسم . »
امّا صداى فرزدق بلند شد و با حالت اعتراض به هشام گفت :
« آرى تو آرى مىشناسى . »
آنگاه فرزدق رو به مردم شام كرد و گفت :
( 1 ) « اى مردم شام ! هر كه مىخواهد اين سرور را بشناسد ، بايد توجه كند . . . »
مردم شام و ديگران همه در حال سكوت متوجه شاعر بزرگ عرب شدند در حالى كه گوشها را آماده شنيدن سخن او كرده بودند و فرزدق كه تمام وجودش حماسه و آمادهء يارى حق بود بدون مقدمه و بالبداهه اين قصيدهء بلند خود را كه بيانگر صداقت بيان و زيبايى اسلوب است انشاد كرد و گفت :
( 2 )
هذا سليل حسين و ابن فاطمة * بنت الرسول الذي انجابت به الظلم
هذا الذي تعرف البطحاء وطأته * و البيت يعرفه و الحل و الحرم
هذا ابن خير عباد اللّه كلهم * هذا التقي النقي الطاهر العلم
إذا رأته قريش قال قائلها : * إلى مكارم هذا ينتهي الكرم
يرقى إلى ذروة العز الذي قصرت * عن نيلها عرب الإسلام و العجم
يكاد يمسكه عرفان راحته * ركن الحطيم إذا ما جاء يستلم
يغضي حياء و يغضى من مهابته * فلا يكلم إلا حين يبتسم
بكفه خيزران ريحها عبق * من كف اروع في عرنينه شمم
من جده دان فضل الأنبياء له * و فضل امته دانت له الأمم
ينشق نور الهدى عن نور غرته * كالشمس تنجاب عن إشراقها الظلم