حياة الإمام زين العابدين ( ع ) ( تحليلى از زندگانى امام سجاد ع ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٣

ب - آزادسازى بردگان

خود نيز از ما درگذر زيرا كه تو سزاوارتر به گذشت و بخشش از ما و از همهء كسانى كه امر فرمودى هستى . خدايا به ما دستور دادى تا هيچ سائلى را از در خانه‌مان محروم بر نگردانيم و اينك ما درخواست‌كننده و مستمندانيم كه در خانهء تو آمده‌ايم و از تو درخواست احسان و بخشش داريم ، خداوندا با عنايت خود بر ما منّت بگذار و نااميدمان مفرما ! زيرا كه تو از ما و از هر كسى كه امر به احسان فرموده‌اى به بخشش و احسان سزاوارترى .

خداوندا ! من احسان كردم ، پس تو هم احسان كن ، خدايا هر وقت از جملهء درخواست‌كنندگان بودم از بزرگوارى تو برخوردار شده‌ام ، پس هم اكنون نيز ، اى خداى بخشنده مرا در زمرهء كسانى قرار ده كه از نعمتها و احسانت برخوردارند . »

( 1 ) آنگاه صورت مباركش را به سمت آنان بر مىگرداند ، در حالى كه قطرات اشك از ديدگانش جارى بود ، مىفرمود :

« من شما را بخشيدم ، آيا شما هم از من گذشتيد ؟ و از اين كه بد سرپرستى كردم ، مرا بخشيديد ؟ زيرا كه من سرپرست بد و خوار و پست و ستمگر ، اما مملوك پادشاهى بزرگوار ، بخشنده ، دادگستر ، نيكوكار و بخشاينده هستم . . . »

براستى كه اين روح ملكوتى چه روح بزرگى است كه با صفات و اخلاق برجستهء خود روحانيّت انبياى الهى را تجسّم مىبخشد ! ! غلامان با شنيدن اين قبيل سخنان از امام سجّاد ، عرض مىكردند :

« اى مولا و اى سرور ! ما از تو گذشتيم . . . »

مىفرمود : بگوييد :

« پروردگارا از على بن حسين بگذر چنان كه ما از او گذشتيم و او را از آتش دوزخ آزاد كن ، همان طورى كه او ما را از قيد بردگى آزاد كرد . »