حياة الإمام زين العابدين ( ع ) ( تحليلى از زندگانى امام سجاد ع ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤١
هجوم دشمن به سمت امام
زنان خاندان نبوت و كودكان اهل بيت عليهم السلام هستند ، به سمت خيام حرم حمله‌ور شدند ، گروهى آتش به دست و يك نفر صدا مىزد :
« خانه‌هاى ستمگران ! را آتش بزنيد . »
آرى در عرف اين اوباش خيمه‌هاى حسينى خيمه‌هاى آل پيغمبر خانه‌هاى ظلم و ستم بود و خانه‌هاى امويان و مزدورانشان خانه‌هاى عدل و داد ! در حالى كه اينان تمام كشور را غرق در ظلم و ستم كرده بودند .
موقعى كه آتش در خيمه‌ها زبانه كشيد ، دختران رسول خدا ( ص ) رو به بيابانها گذاشتند و آتش دامن بعضى را گرفته بود ، كودكان يتيم فرياد وا ويلا برآورده و رو بيابانها فرار مىكردند و كمك مىخواستند و كسى نبود كه به آنها كمك كند و از آنها حمايت نمايد ، براستى كه اين منظره از دردناكترين مناظرى بود كه امام زين العابدين به چشم خود مىديد و در تمام مدتى كه پس از پدر بزرگوارش زندگى كرد هرگز از خاطر نبرد و هميشه مىگفت :
« به خدا سوگند كه عمه‌ها و خواهرانم را به خاطر نمىآورم مگر اين كه غم و گريه گلويم را مىگيرد و همواره به ياد فرار آنها در بيابان كربلا مىافتم كه از خيمه‌اى به خيمه‌اى و از اينجا به آنجا فرار مىكردند و منادى آن گروه ستمگر فرياد مىزد : خانه‌هاى ستمگران را آتش بزنيد ! » « 1 »
( 1 )
هجوم دشمن به سمت امام
هجوم دشمن به سمت امام
كافران جفاكار به سمت امام زين العابدين عليه السلام هجوم بردند در حالى كه از شدت بيمارى سخت ناتوان شده بود و حوادث سهمگين عاشورا قلبش را در هم مىفشرد ، جانى ناپاك شمر بن ذى الجوشن خواست امام سجاد را
( 1 ) حياة الامام الحسين : 3 / 299 .