حياة الإمام الحسين ( ع ) ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٥

مصيبتهاى حضرت زهرا عليها السّلام

افسوس و درد از فقدان پدر كه نزد وى از زندگى عزيزتر بود ، بر او سايه افكند .

( 1 ) آن حضرت ، تربت پاك پدر را زيارت مىكرد و برگرد آن مىگشت در حالى كه سراسيمه و رنجور شده بود . خود را بر آن مىافكند و مشتى خاك از آن تربت طاهر بر مىگرفت و آن را بر ديدگان و بر چهرهء خود مىفشرد و بسيار مىبوييد و مىبوسيد و در خود ، احساس آرامش مىكرد ، آنگاه با سوز و گداز بسيار ، مىگريست و با صدايى اندوهبار مىسرود :

ما ذا على من شمّ تربة احمد * ان لا يشمّ مدى الزمان غواليا

صبّت علىّ مصائب لو انّها * صبّت على الأيّام صرن لياليا

قل للمغيّب تحت اطباق الثرى * ان كنت تسمع صرختى و ندائيا

قد كنت ذات حمى بظلّ محمّد * لا اختشى ضيما و كان جماليا

فاليوم اخضع للذليل و اتّقى * ضيمى و ادفع ظالمى بردائيا

فاذا بكت قمريّة فى ليلها * شجنا على غصن بكيت صباحيا

فلأجعلنّ الحزن بعدك مؤنسى * و لأجعلن الدمع فيك وشاحيا « 1 »

« بر آنكه تربت احمد را ببويد ، باكى نيست كه در همهء روزگار ، عطرها را نبويد » .

« بر من مصيبتهايى وارد گشته كه اگر بر روزها فرود مىآمدند ، به شبها تبديل مىشدند » .

« به آنكه در زير خاك پنهان شده بگو اگر فرياد و صداى مرا مىشنوى » .

« من در سايهء محمد ، پناهى داشتم كه از سختى ، بيمى به خود راه نمىدادم و او زيور من بود » .

( 1 ) ابن شهر آشوب ، مناقب 1 / 242 .