حياة الإمام الحسين ( ع ) ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٨

در ميان سروده‌ها

مىكوشم » .

« بد كينه ، در پى زيان رساندن به من است و آن چيزى است كه من در پى بىآن نيستم » .

« او مگسهاى شرّ را در اطرافم مىبيند كه صدا مىكنند ، آنها را دور نمىسازد » .

« هرگاه كينهء دلها آرام شود ، وى همچنان دست به كار آتش افروزى آن است » .

« آيا از عقل خود سود نمىبرد و آيا از خردش يارى نمىجويد ؟ » .

« آيا نمىبيند كه از كارهايش چگونه بدى به او بازمىگردد ؟ » .

« پروردگارم در برابر آنچه از آن بيمناكم براى من كافى باشد و ستم براى او بس است » .

« و كم است آنكه به او ستم شود و خداوند پروردگارش به داد او نرسد » .

( 1 ) امام عليه السّلام در اين ابيات ، دربارهء يكى از سرشتهاى شرورانهء انسان سخن گفته كه عبارت از « ستم » مىباشد كه هر كس به آن آلوده شود ، پيوسته اقدام به ناسزاگويى برادر خود و تعدى بر وى و تباه ساختن كار وى مىكند و اينكه هرگاه كينهء دلها آرام گيرد ، مىكوشد آنها را بر افروزاند تا به ستم و تعدى خود برسد .

امام عليه السّلام چنين كسى را پند مىدهد كه اگر به عقل خود مراجعه كند و در وضع خود بينديشد ، در مىيابد كه ستم نمودن وى نسبت به برادرش ، به خود او بازمىگردد و زيانها و گناهانش به او مىرسد و طبيعى است كه اگر انديشه در آن را ادامه دهد ، بنا به آنچه علماى اخلاق بدان نظر داده‌اند . اين صفت بد را از نفس خود ريشه كن مىسازد .

( 2 ) 7 - « ابو الفرج اصفهانى » ادعا كرده است كه امام حسين عليه السّلام اين دو بيت را