حياة الإمام الحسين ( ع ) ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٦
در ميان سروده‌ها
« اين را از آن و آن را نيز از هم جدا كردم و آنها را به حال خود گذاشتم تا مدتها پوسيده بمانند » .
( 1 ) اين ابيات ، سرشار است از دعوت به عبرت گرفتن و پند آموختن از سرنوشت انسان و اينكه او وقتى در دل خاك قرار داده شود ، به زودى متلاشى مىگردد و زيباييش از بين مىرود و پس از اندك مدتى ، به صورت مقدارى خاك ناچيز در مىآيد .
( 2 ) 5 - « اعشى » اين ابيات را به امام حسين عليه السّلام نسبت داده است :
كلّما زيد صاحب المال مالا * زيد فى همّه و فى الاشتغال
قد عرفناك يا منغصة العيش * و يا دار كل فان و بال
ليس يصفو لزاهد طلب الزهد * اذا كان مثقلا بالعيال « 1 »
« هر قدر كه ثروتمند بر ثروتش افزوده شود ، به اندوه و گرفتاريش افزوده مىگردد » .
« تو را اى تيره كنندهء زندگى ! و اى جايگاه هر نابود شونده و از بين رونده ! شناخته‌ايم » .
« براى هيچ زاهدى طلب زهد ميسّر نمىشود هرگاه بار خانواده‌اش سنگين باشد » .
( 3 ) در اين ابيات ، امام دربارهء پديدهء خاصى از پديده‌هاى زندگى سخن گفته كه عبارت است از اينكه انسان هر قدر زمينهء ماديش گسترده‌تر شود ، دردها و غمهايش فراوانتر مىگردد و تلاش و زحمتش در راه جريان بخشيدن امور ثروتها و زياد كردن منافع آنها ، بيشتر مىشود .
( 1 ) ابن عساكر ، ترجمة امام الحسين ، ص 232 .