درسى كه حسين ( ع ) به انسانها آموخت ( فارسي ) — الصفحة ٣١
فصل سوم حكومت على عليه السّلام يا عالىترين جلوه‌هاى عدل انسانى
فصل سوم حكومت على عليه السّلام يا عالىترين جلوه‌هاى عدل انسانى
فصل سوم حكومت على عليه السّلام يا عالىترين جلوه‌هاى عدل انسانى
هدف ما در اين فصل ، شرح تاريخ پرافتخار حكومت امير المؤمنين على عليه السّلام نيست ، زيرا اين كار برتر از وسعت انديشه‌ها و بالاتر از استعداد انسانهاست . بلكه مقصود تنها بررسى شرايط نامساعدى است كه فرزند ابو طالب در آن شرايط زمام امر را در دست گرفت ، كه اين در راستاى هدف و موضوع اين كتاب است .
ما مىخواهيم اين واقعيت را اثبات كنيم كه قدرتهاى گذشته آن چنان انگلهاى تباهى و فساد را در جامعه جا داده و روح حق طلبى و عدالت خواهى امت را كشته بودند كه حتى شخصيتى آسمانى همانند على عليه السّلام نتوانست با زمامدارى خود محيط جامعه را يكباره گندزدائى نموده و ريشه‌هاى اصلى فساد را از بيخ و بن بر كند ؛ ريشه‌هايى كه به تدريج بارور گرديد تا بالاخره در حادثهء شوم كربلا ميوهء تلخ خود را داد و زهر خويش را در كام بشريت فرو ريخت . آرى ، على عليه السّلام وارث حكومتهاى گذشته و آن وضع آشفته‌اى بود كه خويشان خليفه و فرومايگان متملّق در برابر رضاى عثمان و مقدم داشتن هوسهاى او بر همه چيز بر بيت المال مسلط گرديده و از اين راه ثروتهاى كلان و افسانه‌اى براى خود گرد آورده بودند .
امير المؤمنين وارث اجتماعى بود كه معاويه در آن ، قدرت و نفوذ كافى و اقتصادى نيرومند براى خويش به وجود آورده بود . بديهى است كه در چنان شرايطى آن بزرگوار در هر مورد كه بخواهد دست به اصلاحى بزند و قدمى برجسته بر دارد و به وضع بىسر و سامان و شرب اليهود بيت المال و حكومت سر و سامانى بخشد ، با كارشكنيهاى كوبنده مواجه مىگردد .
كسانى كه تا ديروز عملا اموال عمومى را در اختيار داشتند ، چگونه مىتوانند حكومت