درسى كه حسين ( ع ) به انسانها آموخت ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٢

حسين عليه السّلام از نظر مسيو ماربين آلمانى

نمىتوان ناديده گرفت اين است كه حسين عليه السّلام اول شخص سياستمدارى بود كه تا به امروز احدى چنين سياست مؤثرى را اختيار ننموده است . براى اثبات اين نكته بايد به تاريخ قبل از اسلام توجه نمود . بنى اميه و بنى هاشم دو طايفه‌اى بودند كه با هم قرابت و خويشاوندى داشتند زيرا اميه و هاشم پسران عبد مناف بودند و قبل از اسلام بين اين پسر عموها نقار و كدورت برقرار بود و مكرر با يكديگر نزاع مىنمودند و به اصطلاح اعراب ، خونخواه يكديگر بودند . در عرب طايفهء قريش ، و در قريش ، بنى هاشم و بنى اميه عزيز و محترم بودند .

بنى اميه از لحاظ ثروت و رياست ، و بنى هاشم از لحاظ علم و معنويت . در صدر اسلام كدورت بنى هاشم و بنى اميه بالا گرفت تا وقتى كه محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلم مكه را فتح نمود و طايفهء قريش را در دست گرفت . بدين لحاظ ، بنى هاشم تفوق و برترى پيدا كردند و بنى اميه مجبور شدند از بنى هاشم اطاعت نمايند .

اين پيشامد آتش حسد را در سينهء بنى اميه شعله‌ور ساخت و در صدد انتقام‌گيرى از بنى هاشم بر آمدند تا پس از رحلت حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلم موقعيت را مغتنم شمردند و با كمال قوا كوشيدند كه جانشينى محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلم با اصول ولايت‌عهدى « 1 » صورت نگيرد .

بالاخره ، براى تعيين جانشين ، اكثريت آراى مردم را انتخاب كردند « 2 » و چون بنى اميه از لحاظ ثروت و رياست در بين مردم نفوذ كاملى داشتند ، بنى هاشم غلبه پيدا نمودند و عثمان به خلافت رسيد . به مناسبت همين ، خليفه‌تراشى بنى اميه مقام بلندى حاصل كرد و جاده را براى آيندهء خويش هموار كردند . هر روز اين جانشينان به ناحق محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلم بر جاه و جلال خود مىافزودند و در امور اسلام مداخلات ناروايى مىنمودند . عثمان كه مردى بىاطلاع و جاه طلب بود ، هر روز آلت دست ديگران قرار مىگرفت .

بنى اميه از موقعيت استفاده كرده و براى آيندهء خود جايگاه محكم و استوارى به وجود آوردند و بنابر عادت ديرين خود كه دشمن بنى هاشم بودند ، كمتر خلوص عقيدت و نيّت

( 1 ) - انتخاب دوازده جانشين ( على و فرزندانش ) براى پيغمبر در اعتقاد شيعه و طبق مدارك قطعى و علمى از جانب خداوند بوده است ، نه به خواست و ارادهء پيامبر . ( 2 ) - انتخاب ابى بكر بنا به ادعاى برادران سنّى مذهب به اصطلاح با « اجماع » بوده ، در حالى كه بررسى بىطرفانهء شواهد به خوبى نشان مىدهد كه دربارهء ابى بكر هيچ گونه اجماعى در ابتداى امر در كار نبود ، و انتخاب دومى هم بنا به وصيت و تعيين ابى بكر بوده و سومى هم با انتخاب شوراى شش نفرى روى كار آمد . پس دربارهء هر يك از ابى بكر و عمر و عثمان ، اهل سنت مطلبى مىگويند و راه مستقل و جدايى دارند .