درسى كه حسين ( ع ) به انسانها آموخت ( فارسي ) — الصفحة ١٧٨
حسين عليه السّلام در سرزمين موعود
هلال بن نافع پس از زهير سخن گفت : « و اللّه ما كرهنا لقاء ربنا و انا على نياتنا و بصائرنا نوالى من والاك و نعادى من عاداك ؛ ما از لقاى پروردگار خويش كراهت نداريم و مرگ را ناگوار نمىدانيم ، ما در اين راه چشم بسته نيامديم ، بلكه داراى هدف هستيم و بر اين هدف مقدس بصيرت داريم . ما با دوستان شما دوستيم و با خصم ستمگرتان دشمنى مىورزيم . »
آنگاه برير سخن گفت : « و اللّه يا بن رسول اللّه لقد من اللّه بك علينا ان نقاتل بين يديك فينقطع منا اعضائنا ثم يكون جدك : شفيعنا يوم القيمة « 1 » ؛ « اى پسر پيغمبر ، به خدا قسم كه خداوند به وسيلهء تو بر ما منت نهاد و به ما توفيق داد تا در راه تو پيكار كنيم تا اعضاى ما از هم جدا شود و آنگاه جدّت در قيامت از ما شفاعت كند . »
اينان كسانى بودند كه در آن روزى كه قدرت شوم يزيد دلها را سخت مرعوب ساخته بود و آرزوى رسيدن به جاه و مقام بسيارى از كسان را آبستن آن حكومت و در زمرهء چاكران و جان‌نثاران زادهء فرزند هند قرار داده بود ، آنها در برابر حسين عليه السّلام و در آن درياى موّاج مصيبت و بلا اين گونه از خطر استقبال كردند و اعلام وفادارى نمودند ! آيا ممكن است تاريخ اين آزاد مردان و فداكاريهاى آنان را فراموش كند ؟ ! كسانى كه جز براى خدا و راه خدا ارزشى قائل نبودند ، زيرا مىدانستند كه حقيقتى وراى آن وجود ندارد !
حسين عليه السّلام در سرزمين موعود
حسين عليه السّلام در سرزمين موعود
حسين بن على عليه السّلام از هنگام حركت از مدينه تاكنون با سياستى مشخص به سوى مقصدى معيّن پيش رفت و در طول راه بارها از هدف انسانى خويش و قيام خونينى كه در پيش دارد سخن گفت و پايان كار خود را در حكومت استبدادى يزيد آشكارا بيان داشت .
اكنون كاروان حسين عليه السّلام پس از طى اين همه راه به ارض موعود مىرسد و در آن سرزمين انقلاب و خون قدم مىنهد و دستور توقف مىدهد :
« قفوا و لا ترحلوا منها فهاهنا و اللّه مناخ ركابنا ، هاهنا و اللّه سفك دمائنا ، هاهنا و اللّه هتك حريمنا ، هاهنا و اللّه قتل رجالنا ، هاهنا و اللّه ذبح أطفالنا ، هاهنا و اللّه تزار قبورنا و بهذه التربة وعدنى جدى رسول اللّه و لا خلف لقوله « 2 » ؛ در اينجا فرود آييد و ديگر كوچ
( 1 ) - ناسخ التواريخ ، حالات سيد الشهداء ( ع ) ، ج 2 ، ص 167 . ( 2 ) - ناسخ التواريخ ، حالات سيد الشهداء ( ع ) ، ج 2 ، ص 168 .