درسى كه حسين ( ع ) به انسانها آموخت ( فارسي ) — الصفحة ١٥٢
فصل دهم اعزام مسلم يا اولين قدم در راه نهضت
فصل دهم اعزام مسلم يا اولين قدم در راه نهضت
فصل دهم اعزام مسلم يا اولين قدم در راه نهضت
نامه‌هاى مردم كوفه يكى پس از ديگرى در فاصله‌هاى كوتاه به حسين بن على عليه السّلام مىرسيد . آن بزرگوار هر چند مآل كار و پايان اين راه را به خوبى مىدانست ( و خود هم بارها با صراحت دربارهء آنها سخن گفته بود ) اما با اين حال مىبايست به خواسته‌هاى مردم پاسخ دهد و دستهاى نيازى را كه به سويش دراز شده بود ، بىجواب نگذارد . زيرا در غير اين صورت حجت خداوند بر آن مردم سست پيمان و عهدشكن تمام نمىگشت : « لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ » . « 1 »
حسين عليه السّلام بايد به آن همه تقاضاهاى پىدرپى پاسخ مىداد ، هر چند خود مىدانست آنها بر عهدهايشان پايدار و ثابت نيستند . از اين رو ، يكى از بزرگترين شخصيتهاى خاندان وحى را به نيابت از خود به سوى آنان فرستاد ، مسلم بن عقيل را به سوى كوفه فرستاد تا حجت خداوند بر آن مردم تمام شود ، اما خود به سوى آنان حركت نكرد ، زيرا طرحهاى آن حضرت قدم به قدم تعيين شده بود و او اكنون بايد در آن مكان مىبود تا روز ديگر و شرايط ديگرى پيش آيد . حسين عليه السّلام مكه را مسكن هميشگى خود انتخاب نكرده و بالاخره مىخواست از آنجا خارج شود ، اما نه اكنون و در نيمه رمضان ، بلكه در روز هشتم ذى الحجّه ، روزى كه همهء نقشه‌هاى طرح شده تا آن روز به خوبى اجرا گردد و زمينهء كار براى آن قيام خونين و نهضت بزرگ آماده شود .
( 1 ) - سورهء نساء ( 4 ) ، آيه 165 .