تاريخ ما بعد الظهور ( تاريخ پس از ظهور ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٧

ب ) مذهبى كه امام عليه السّلام از ميان مذاهب مختلف اسلامى برمىگزيند .

( 1 ) ابو اسامه از عوف بن محمّد ( ابن سيرين ) نقل كرده است كه :

در اين امت خليفه‌اى مىآيد كه أبو بكر و عمر از او برتر نيستند .

سيوطى مىنويسد : سند اين روايت صحيح مىباشد .

ظاهرا اين سخن نه از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بلكه از خود ابن سيرين است در اين صورت او موافق نظريه عدم برترى شيخين بر امام مهدى عليه السّلام است . برزنجى هم با اين نظر موافق است . او پس از آن كه خبر ابن سيرين را نقل مىكند ، نظر موافق خود را نيز آورده و مىنويسد :

محى الدين بن عربى در فتوحات مكيه نوشته است : مهدى در انديشه‌ها و فرمان‌هايش معصوم است و دنباله‌رو پيامبر و هرگز از او خطايى سر نمىزند .

برزنجى سپس ادامه مىدهد :

( 2 ) بىشك اين وصف در شيخين نبوده و از اين لحاظ مىتوان مهدى را از آنان برتر دانست ؛ هر چند آن دو داراى فضيلت همراهى پيامبر و مشاهدهء وحى و سابقه در اسلام و . . . مىباشند .

و اللّه العالم . « 1 »

( 3 ) شيخ على قارى در كتاب المشرب الوردى فى مذهب المهدى مىنويسد :

پيامبر ، امام مهدى را خليفه خدا خوانده است در حالى كه أبو بكر ، خليفه رسول خدا ناميده شده است .

حال كه چنين است ، نه تنها بعيد است بلكه عقلا هم قبيح است كه بگوييم افضل از مفضول پيروى نمايد و در انديشه و روىكردهايش دنباله‌رو او باشد ؛ علاوه بر اينكه راز عظمت و برترى امام عليهم السّلام ، در احاطه‌اش بر حقايق عالم و بىكرانگى نگاه او و نوع رفتار و عملى است كه مفضول از آن بىبهره مىباشد .

( 4 ) در اين صورت هر كدام از اين قراين چهارگانه اثبات مىنمايد كه مذهب امام مهدى عليه السّلام از لحاظ اصول كلّى ، همان مذهب اثنى عشرى است . همه اين سخنان بر پايه دلايلى است كه سزاست ساير مسلمانان به آنها اعتراف نمايند .

( 5 ) اين مطلب در نزد اماميه از ضروريات مسلّمى است كه شك و ترديد در آن راه ندارد . اخبار اماميه درباره حضرت مهدى عليه السّلام آن قدر فراوان است كه نيازى به مستفيض بودن آنها نيست .

( 6 ) در اين باره كافى است بدانيم شيعيان بر اين باورند كه مهدى عليه السّلام دوازدهمين امام و پيشواى واجب الاطاعه‌اى است كه بايد در انتظارش بود . در بين اخبار عامه رواياتى از امامان شيعه نقل شده است كه بر همين مطلب دلالت مىكند و اندكى قبل‌تر برخى از آنها را آورديم . در آن روايات از امام مهدى عليه السّلام به « قائم ما » ، « مهدى ما » و . . . ياد شده است .

( 1 ) . البرزنجى ، محمّد بن رسول ، الإشاعة لا شراط الساعة ؛ ص 113 .