تاريخ ما بعد الظهور ( تاريخ پس از ظهور ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠١
محور چهارم : عبادت پروردگار
خدا گروهى [ ديگر ] را مىآورد كه آنان را دوست مىدارد و آنان [ نيز ] او را دوست دارند . » طبق برنامه كلى الهى ، اين گروه همان كسانىاند كه خداوند براى يارى امام مهدى عليه السّلام ذخيره كرده است . نيك بنگريد كه در قرآن كريم چه توجه و عنايت ويژه‌اى به اين جماعت كمال يافته و عدالت‌گرا شده است !
( 1 ) آنها « با مؤمنان ، فروتن هستند » زيرا به اصل برادرى مؤمنان با يكديگر آگاهند و « بر كافران برترى دارند و سرفرازند » ؛ منحرفان و مرتدان ، همگى كافرند و در امتحان الهى شكست خورده‌اند .
« [ مؤمنان ] در راه خدا جهاد مىكنند » تا آن كه دولت عدل جهانى را بنيان گذارند . آنها « از سرزنش هيچ ملامتگرى نمىترسند » زيرا از آنها كارهايى سر مىزند كه مخالف مصالح انحراف‌پيشگان و موجب خشم كافران مىباشد . اساسا توفيق آنها در خروج پيروزمندانه از گردونه آزمايش‌ها ، نتيجه همين فداكارى و از خودگذشتگىهايى است كه در طول زندگى از خود نشان داده‌اند ؛ تا آنجا كه دغدغه و انگيزه‌اى جز عدالت و هدايت نداشته و گوش خود را بر موج سرزنش‌ها و ملامت‌ها بسته‌اند . وقتى شيوه و رسم زندگى اينان در روزگار فتنه‌ها چنين است ، پس چرا در ركاب امام و پيشواى خود براى دستيابى به آن هدف و الا و عدالت محور چنين نباشند ؟ !
( 2 ) اين موفقيت در امتحانات زندگى به هر ميزان كه باشد « فضل خداست كه به هر كه خواهد مىدهد » فضلى كه خاستگاه آن اراده و خواست خود انسان مؤمن است . آنگاه كه خداوند سلامت و حسن نيت و اخلاص را در وجود انسان مؤمن ببيند ، اين فضل را ارزانى او مىدارد ( ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ ) * ؛ پس خاستگاه اين فضل ، اراده و خواست درونى انسان مؤمن است نه امرى جبرى و بيرونى . بر اين ايمان ، دو ويژگى به هم پيوسته مترتب مىگردد :
1 - شجاعت در اجراى فرمان‌ها و احكام خداوند .
2 - پرستش پروردگار و شب‌زنده‌دارى .
تعبير روايى « زاهدان شب و شيران روز » اشاره به اين ويژگى دارد .
( 3 )
محور چهارم : عبادت پروردگار
محور چهارم : عبادت پروردگار
عبادت در مفهوم خاص آن ، ويژگى روشنى است كه دلالت بر ايمان فرد دارد ؛ از سوى ديگر هر قدر بر ايمان فرد افزوده گردد ، شوق و رغبتش براى عبادت پروردگار نيز افزون مىگردد . چنين شخصى فارغ از خستگى و رنجى كه در روز متحمل مىشود و تلاش و كوشش‌هايى كه در آن به كار مىبندد ، شبانگاه بر سجاده عبادت و مناجات با خداوند نشسته ، از او طلب يارى و مدد مىنمايد .
پرستشى اينچنين ، تنها ويژهء برخى از اصحاب حضرت مىباشد . هم چنان كه در روايت مىخوانيم :
« در ميان آنها مردانىاند كه شب را نمىخوابند مگر اندكى . . . » . به طور معمول همه ياران حضرت پيش از ظهور شب‌خيز و اهل تهجدند اما پس از واقعه ظهور و آغاز جهاد مقدس ، آن ياوران از جان گذشته چون در طول روز همه توش و توان خويش را به كار مىگيرند ، براى بازسازى نيروى بدنى