بحار الأنوار ( زندگانى حضرت على بن موسى الرضا ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٩٨

بخش پانزدهم كارهائى كه مأمون براى تقرب به حضرت رضا ميكرد از قبيل مناظره با مخالفين

انجام حج بايد رهسپار خانه خدا شويد اگر حج بجا آوردند وظيفه خود را انجام داده‌اند اگر حج نگزاردند ايراد بر مردم است نه بر خانه خدا .

ديگرى گفت : در صورتى كه بناچار براى مردم امامى لازم است كه از او پيروى كنند چرا آن امام بايد علي باشد و ديگرى نباشد .

گفت چون خدا چيز نامعلومى را واجب نمىكند و هرگز چيزى كه واجب شود ممتنع نخواهد بود اگر مجهول و نامعلوم باشد ممتنع است و امكان تشخيص آن نيست بايد پيامبر راهنمائى كند مردم را بدستور واجب تا بهانه مردم بين خود و خدا از ميان برود . مثلا اگر خدا روزه گرفتن يك ماه را واجب كند ولى مردم ندانند كدام ماه است و نه او معين كرده باشد . تو مىگوئى مردم بوسيله عقل خود آن ماه را در آورند تا دستور خدا را انجام دهند در اين صورت ديگر احتياج به پيامبر و امام نيست كه توضيح دهند .

ديگرى گفت : چگونه شما ادعا ميكنيد على در هنگام ايمان آوردن بالغ بوده با اينكه مردم ميگويند موقعى كه او را دعوت كرده‌اند كودكى غير مكلف بوده و به حد بلوغ نرسيده بود گفت علي عليه السّلام يا از آن گروه بشمار ميرفته كه پيامبر براى دعوت آنها آمده اگر چنين باشد كه داراى حد تكليف بوده و ميتوانسته فرايض را انجام دهد اگر پيامبر مأمور تبليغ او نبوده در اين صورت آن جناب مشمول اين آيه مىشود : وَ لَوْ تَقَوَّل عَلَيْنا بَعْض الْأَقاوِيل لَأَخَذْنا مِنْه بِالْيَمِين ثُم لَقَطَعْنا مِنْه الْوَتِين « 1 »

. بدون اجازه خدا چنين كارى را كرده باضافه اينكه پيامبر مردم را دعوت بكارى كرده كه خدا قدرت آن را هنوز بايشان نداده چنين چيزى محال است و امكان ندارد و شخص حكيم اين كار را نميكند و پيامبر هم اقدام به اين عمل نمينمايد خدا بزرگتر از آن است كه امر بمحال كند و پيامبر بزرگوارتر است از اينكه بر خلاف آنچه حكمت خدا اقتضا مىكند كارى انجام دهد . در اين

( 1 ) سوره الحاقه آيه 46 .