بحار الأنوار ( زندگانى حضرت على بن موسى الرضا ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٥٠

بخش چهاردهم جريانهاى ديگرى كه بين مأمون و حضرت رضا عليه السّلام اتفاق افتاد

سپس آنچه مايل باشى از مبالغى كه در اين نامه قيد شده كه امروز نميگيرى به تو خواهيم داد و براى حسن بن سهل نيز تمام امتيازات ترا قرار داديم و نصف جايزه‌اى كه به او بخشيده‌ايم زيرا او با تو همكارى نموده و جان خويش را بخطر انداخته در پيكار با ستمكاران دو بار فتح عراق و متفرق نمودن سپاهيان شيطان تا بالاخره دين را تقويت نمود و در شعله آتش جنگ خود و خانواده و سربازانى كه در اختيار داشت در آتش افكند بواسطه وفادارى و سپاسگزارى كه نسبت بما داشت .

خداوند و ملائكه و تمام مسلمانانى كه امروز بيعت كرده‌اند و بعد مى - نمايند گواه ميگيرم بر آنچه در اين عهدنامه نوشته شده و خدا را كفيل قرار مىدهم و بر خود واجب مىكنم وفاى به اين عهد را بدون استثناء كه موجب نقض عهد شود چه پنهان و چه آشكارا مؤمنين بايد بعهد خود وفادار باشند و از پيمان بازخواست مىشود و شايسته‌ترين افراد بوفاكردن نسبت به پيمان همان كسى است كه از مردم تقاضاى وفاى بعهد مىنمايد و قدرت اين كار را دارد خداوند در اين آيه ميفرمايد : وَ أَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّه إِذا عاهَدْتُم وَ لا تَنْقُضُوا الْأَيْمان بَعْدَ تَوْكِيدِها وَ قَدْ جَعَلْتُم اللَّه عَلَيْكُم كَفِيلًا إِن اللَّه يَعْلَم ما تَفْعَلُون .

حسن بن سهل فرمان مأمون را نوشت كه در آن چنين بود :

بِسْم اللَّه الرَّحْمن الرَّحِيم * - امير المؤمنين بر خويشتن واجب نمود عمل كردن به آنچه در اين عهدنامه قيد شده و خدا را بر خود شاهد و ناظر قرارداد در ماه صفر سال 202 به خط خود نوشت از جهت اهميت اين عطا و بخشش و تأكيد راجع به اين پيمان نامه .

حضرت رضا عليه السّلام نيز چنين نوشت : بِسْم اللَّه الرَّحْمن الرَّحِيم * - علي بن موسى بر خود لازم و واجب كرد آنچه در اين عهدنامه نوشته با تمام تأكيدهاى آن از امروز تا فردا و تا هر وقت زنده بود و خدا را شاهد و كفيل خود قرار داد كه او كافى