بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٠

[ نامه امام به كوفيان بعد از شهادت جناب مسلم ]

حسين را ديد از جاده خارج شد . امام حسين عليه السّلام توقف نمود و گويا با آن مرد كارى داشت . ولى از او درگذشت و رفت . ما متوجه آن مرد كوفى شديم و يكى از ما گفت : نزد اين مرد برويم و از او راجع به جريان كوفه جويا شويم .

ما رفتيم تا به آن مرد رسيديم و به او سلام كرديم و وى جواب سلام را رد كرد .

ما گفتيم : از چه قبيله‌اى هستى ؟ گفت : اسدى . گفتيم : ما هم اسدى هستيم . تو كيستى ؟

گفت : من بكر بن فلان ميباشم . ما هم حسب و نسب خود را براى او شرح داديم و گفتيم : ما را از اوضاع مردم كوفه آگاه كن .

گفت : آرى از كوفه خارج نشدم مگر اينكه مسلم بن عقيل و هانى بن عروه شهيد شدند . ديدم پاهاى آنان را گرفته در بازار مىكشيدند ! ما حركت نموديم و پس از اينكه به امام حسين رسيديم با آن حضرت همراه شديم تا آن حضرت شبانگاه در ثعلبيه پياده شد . ما هم در همان موضع پياده شديم و به آن بزرگوار سلام كرديم و او جواب سلام را داد .

سپس به آن حضرت گفتيم : خدا تو را مورد مرحمت خود قرار دهد . ما خبرى داريم ، اگر صلاح ميدانى علنا و الا بطور پنهانى براى تو بگوئيم ! امام حسين يك نظر بما و ياران خود كرد و فرمود : من چيزى را از اين يارانم پنهان نميكنم .

گفتيم : آن سوارى را كه ديشب با تو مقابل شد ديدى ؟ فرمود : آرى .

من ميخواستم از او پرسشى بكنم .

گفتيم : به خدا قسم ما از او براى تو خبر گرفتيم و تو را از پرسش وى بىنياز نموديم . آن مرد از قبيلهء ما و صاحب نظر و راستگو و عاقل است .

او براى ما گفت : از كوفه خارج نشده تا اينكه مسلم و هانى شهيد شده‌اند و ديده كه پاهاى مسلم و هانى را گرفته در ميان بازار ميكشيدند .

امام حسين عليه السّلام چند مرتبه فرمود : « إِنَّا لِلَّه وَ إِنَّا إِلَيْه راجِعُون ! » خدا مسلم و هانى را رحمت نمايد .