بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٧

[ نامه عتبه به يزيد ]

3 - آل على تابعين خدا و آل حرب ( نام يكى از اجداد يزيد است ) از تابعين شيطانند . وى تعداد هجده نفر از لشكر يزيد را دوزخى نمود و شهيد گرديد .

بعد از مالك بن انس زياد بن مهاصر كندى در حالى براى جهاد في سبيل اللَّه اقدام كرد كه اين رجز را ميخواند :

1 -

انا زياد و ابى مهاصر * اشجع من ليث العرين الخادر

2 -

يا رب انى للحسين ناصر * و لابن سعد تارك مهاجر

1 - يعنى نام من زياد است و نام پدرم مهاصر مىباشد . من از شيرى كه بچهء خود را از دست داده و در جايگاه خود كمين كرده باشد شجاع ترم .

2 - اى پروردگار ! من ياور حسينم و ابن سعد را ترك ميكنم و از او دورى ميجويم . تعداد نوزده نفر از لشكر يزيد را بقتل رسانيد .

پس از زياد وهب بن وهب براى كارزار قيام نمود وى نصرانى بود كه با مادرش بدست امام حسين مسلمان شده بودند و با آن حضرت بكربلا آمده بودند .

او بر اسبى سوار شد و چوبى را كه پايهء خيمه بود بدست گرفت و شروع به قتال كرد تا تعداد هفت يا هشت نفر از لشكر يزيد را جهنمى كرد ، سپس او را اسير نمودند و نزد عمر بن سعد آوردند . عمر دستور داد تا گردنش را زدند و سرش را به طرف لشكر امام حسين انداختند . مادرش شمشير او را برداشت و براى جهاد قيام نمود . ولى امام حسين عليه السّلام به وى فرمود : اى ام وهب بنشين ! زيرا خدا جهاد را از زنان برداشته . تو و پسرت در بهشت با جد من حضرت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله خواهيد بود .

بعد از وهب هلال بن حجاج در حالى براى كارزار با لشكر كفار قيام كرد كه اين رجز را ميخواند :

ارمى بها معلمة افواقها * و النفس لا ينفعها اشفاقها

يعنى من با كمان در حالى كه ورزيده‌ام تير اندازى ميكنم و پرهيز نمودن