بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٨

بخش بيست و ششم در بارهء اخلاق و رفتار و ياران امام حسين عليه السّلام

آن است كه براى حفظ آبرو به مصرف برسد .

9 - نيز در همان كتاب مينگارد : عبد اللَّه بن زبير امام حسين و ياران او را دعوت نمود ، ياران آن حضرت غذا خوردند ولى خود آن بزرگوار ميل نفرمود .

وقتى به آن حضرت گفته شد : چرا غذا نميخورى ؟ فرمود : من روزه هستم و تحفهء روزه ميخواهم . گفتند : تحفهء روزه چيست ؟ فرمود : روغن و منقل .

يكى از غلامان آن بزرگوار جنايتى كرد كه مستوجب عقاب شد . امام عليه السّلام دستور داد تا او را بزنند . آن غلام قسمتى از اين آيه را خواند : وَ الْكاظِمِين الْغَيْظَ يعنى مؤمن خشم خود را فرو خواهد برد . امام حسين فرمود : او را رها كنيد ! غلام گفت : وَ الْعافِين عَن النَّاس . امام عليه السّلام فرمود : تو را عفو نمودم . غلام گفت : وَ اللَّه يُحِب الْمُحْسِنِين « 1 »

يعنى خدا نيكوكاران را دوست ميدارد .

امام حسين فرمود : تو را در راه خدا آزاد كردم و دو برابر آنچه كه به تو عطا مينمودم عطا خواهم كرد .

فرزدق ميگويد : هنگامى كه من از كوفه برميگشتم امام حسين با من ملاقات نمود و به من فرمود :

اى ابو فراس ! از كوفه چه خبر ؟ گفتم : راست بگويم ؟ فرمود : آرى .

گفتم : قلب‌هاى مردم با تو ولى شمشيرهاى آنان با بنى اميه است ، تا بنگريم خدا كه را يارى نمايد . امام حسين فرمود : راست ميگوئى ، زيرا مردم بندگان زر خريد مال و ثروت ميباشند ، و دين را براى خالى نبودن عريضه به زبان جارى ميكنند .

دين را موقعى ميخواهند كه دنياى آنان بوسيلهء دين تأمين شود . اما وقتى بوسيلهء ابتلاء مورد آزمايش قرار ميگيرند دينداران قليل هستند .

امام حسين عليه السّلام ميفرمايد : كسى كه نزد ما بيايد بايد يكى از چهار خصلت را دارا باشد : آيه و علامت محكم ، قضيهء عادل ، برادرى كه مورد استفاده باشد مجالست با علماء و . . . نيز ميفرمايد : شخص نيازمند به علت چيزى كه از تو مىطلبد

( 1 ) سورهء آل عمران ، آيهء - 134 .