بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٦

بخش بيست و ششم در بارهء اخلاق و رفتار و ياران امام حسين عليه السّلام

1 -

سبقت العالمين الى المعالى * بحسن خليقة و علو همة

1 - يعنى من از نظر بلند همتى و علو مقام براى خلقت نيكوئى كه دارم به تمام اهل عالم سبقت گرفتم .

2 - نور هدايت من بوسيلهء حكمت من در شبهائى كه بشدت تاريك و گمراه‌كننده باشند ميدرخشد . 3 - افراد منكر تصميم دارند اين نور را خاموش نمايند .

ولى خدا قبول نميكند جز اينكه آن نور را كامل نمايد .

7 - نيز در كتاب مناقب از امام جعفر صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود :

يك روز پيغمبر اعظم اسلام صلّى اللَّه عليه و آله ميخواست مشغول نماز شود ، امام حسين عليه السّلام هم در جوار آن حضرت بود . وقتى پيامبر اعظم تكبير گفت ، امام حسين نتوانست تكبير بگويد . رسول خدا دوباره تكبير گفت و امام حسين نيز نتوانست متابعت نمايد . پيغمبر خدا همچنان گفتن تكبير را به امام حسين ياد ميداد تا اينكه امام حسين در تكبير هفتم توانست تكبير بگويد .

امام جعفر صادق عليه السّلام فرمود : پس از اين جريان بود كه گفتن هفت تكبير در ابتداى نماز مستحب و سنت شد .

از امام حسين عليه السّلام روايت شده كه فرمود : اين سخن از پيامبر خدا نزد من صحيح است كه فرمود : بعد از نماز بهترين اعمال نزد خدا اين است كه انسان بدون معصيت در قلب مؤمن ادخال سرور نمايد . من يك روز غلامى را ديدم با سگى غذا مىخورد ، به وى گفتم : چرا اين عمل را انجام ميدهى ؟ گفت : يا بن رسول اللَّه ! من مغموم ميباشم ميخواهم اين سگ را مسرور كنم شايد من هم مسرور گردم ، غم و اندوه من اين است كه مالك من شخصى است يهودى و من نظر دارم از وى مفارقت نمايم .

امام حسين عليه السّلام مبلغ دويست اشرفى نزد مالك آن غلام برد . يهودى گفت :

اين غلام من فداى قدم تو باد و اين باغ و بستان را نيز به آن غلام بخشيدم ، و اين