بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٥

بخش بيست و ششم در بارهء اخلاق و رفتار و ياران امام حسين عليه السّلام

كسى كه تو مولاى او باشى .

3 - خوشا به حال كسى كه خدمتگزار تو و بيدار باشد و از دست بليه و گرفتارى خود به حضرت ذو الجلال شكايت نمايد .

4 - هيچ عليلى و مريضى ندارد كه از محبت مولاى خود بيشتر باشد .

5 - هر گاه غم و اندوه و غصهء خويش را اظهار نمايد خداى مهربان جواب او را لبيك خواهد گفت .

6 - هر وقت در اين تاريكى دست بدعا بلند كند خدا وى را گرامى ميدارد و بلطف خويشتن نزديك مينمايد .

سپس شنيدم ندائى در جوابش گفت :

1 -

لبيك عبدى و انت في كنفى * و كلما قلت قد علمناه

1 - يعنى لبيك اى بندهء من ! تو در جوار من هستى . آنچه را كه گفتى ما آنها را شنيديم .

2 - ملائكه من مشتاق صوت تو ميباشند . همين صدائى كه ما شنيديم براى تو كافى خواهد بود .

3 - دعاى تو در حجب من جولان مىزند . براى تو كافى است كه ما موانع استجابت دعاى تو را بر طرف نموديم .

4 - اگر باد از اطراف و جوانب او وزيدن گيرد غش مىكند در آن موقعى كه وى را فرا گيرد .

5 - بدون اينكه بىرغبت و خائف باشى از من هر چه ميخواهى بدون حساب بخواه ! زيرا من خدا هستم .

6 - نيز در همان كتاب اين اشعار را به آن حضرت نسبت ميدهد .

1 -

يا اهل لذة دنيا لا بقاء لها * ان اغترارا بظل زائل حمق

1 - يعنى اى اهل لذت دنيائى كه بقائى ندارد ، حقا كه فريب خوردن سايه‌اى كه از بين ميرود حماقت است . نيز از آن بزرگوار نقل شده كه فرموده :