بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٠٧

بخش بيستم در بارهء ساير جريانهائى كه بين امام حسن و معاويه واقع شد

مسلمه فهرى فرمود : تو چه مسيرهائى ميروى كه طاعت خدا در آن نيست ! گفت :

من مسيرى را كه پدر تو طى كرد نخواهم رفت . فرمود : آرى ، ولى تو براى دنياى دنى مطيع معاويه شده‌اى ، اگر معاويه براى تأمين دنياى تو قيام نموده آخرت تو از دست رفته است . اگر تو اين طور بودى كه هر گاه عمل شرى را انجام ميدادى سخن خيرى ميگفتى از آن اشخاصى بشمار ميرفتى كه خداى عليم ( در سورهء برائة ، آيهء - 102 ) ميفرمايد : عمل صالح و طالح را با يك ديگر مخلوط كردند .

ولى تو از آن افرادى ميباشى كه خداى سبحان ( در سورهء مطففين ، آيهء - 14 ) ميفرمايد : گناهانى كه كردند ايشان را دچار قساوت قلب نموده است .

15 - نيز در كتاب كشف الغمه مينگارد : موقعى كه حوثرهء اسدى بر معاويه خروج كرد معاويه نزد امام حسن عليه السّلام فرستاد و از آن حضرت تقاضا كرد كه متصدى قتل حوثره گردد .

امام عليه السّلام فرمود : من بدين جهت از جنگيدن با تو منصرف شدم كه خون مسلمانها ريخته نشود ، من گمان نميكنم برايم صلاح باشد از طرف تو با گروهى قتال كنم ، به خدا قسم تو در اين باره بر من مقدم ميباشى .

به امام حسن گفته شد : تو داراى بزرگى و عظمت هستى . فرمود : نه ، بلكه من داراى عزت ميباشم . زيرا خدا ( در سورهء منافقون ، آيهء - 8 ) ميفرمايد :

عزت براى خدا و رسول و مؤمنين است .

يكوقت معاويه گفت : اگر شخص هاشمى بخشنده نباشد بقوم و خويش خود شباهت ندارد . اگر شخص زبيرى شجاع نباشد بخويشاوندان خود شباهت نخواهد داشت . هر گاه شخص اموى صبور و حليم نباشد بقوم و خويش خود شبيه نيست . اگر شخص مخزومى متكبر نباشد بقوم و خويشان خود شباهت ندارد . هنگامى كه اين سخنان به گوش امام حسن عليه السّلام رسيد فرمود : معاويه عجب پيش بينى خوبى براى قوم و خويشان خود نموده است ! ! منظور معاويه اين است كه بنى هاشم اموال خود را بذل و بخشش كنند تا فقير شوند . بنى مخزوم تكبر نمايند تا مردم نسبت