أنيس المؤمنين ( فارسي ) — الصفحة ٥٠
دليل چهارم :
عليه و آله و سلّم - خطاب فرموده كه « فَلا وَ رَبِّك لا يُؤْمِنُون حَتَّى يُحَكِّمُوك فِيما شَجَرَ بَيْنَهُم » « 8 »
و رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - فرمود كه « دع ما يريبك » جانب شيعه بود ، زيرا كه چون تتبّع آثار و اخبار و تواريخ علماى سلف كرديم ، چنان يافتيم كه هيچ رسولى از دنيا مفارقت ننمود الّا كه به مقتضاى « ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِن بَعْض » « 9 »
ذرّيه و قرابت و اهل بيت خود را وصىّ و قائم مقام خود گردانيد . چنان كه در « منهج الفاضلين » و « منهج النّجات » شرح داده شده ، و اين سنّتى است از خداى تعالى و انبيا . و حق تعالى با حضرت مصطفى خطاب فرمود كه « سُنَّةَ مَن قَدْ أَرْسَلْنا قَبْلَك مِن رُسُلِنا وَ لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحْوِيلًا » « 10 »
و از اين آيت مقصود آن است كه « يا محمد ، تو نيز بر سنّت انبياء سابق برو » ؛ و باتّفاق سنّت انبياى سابق درين شريعت نيست ، چه شريعت ايشان منسوخ شده ؛ پس لا بد مراد توحيد و عدل و امامت خواهد بود ، تا آيت از فايده خالى نباشد . و نيز حق تعالى فرمود كه « فَاتَّبِعُوا مِلَّةَ إِبْراهِيم حَنِيفاً » « 11 »
و خليفهء ابراهيم ذرّيت او بود ، پس بايد كه به مقتضاى « وَ أُولُوا الْأَرْحام بَعْضُهُم أَوْلى بِبَعْض » * « 12 »
خليفهء پيغمبر ما ذوى الارحام و اقرباى او باشد ، و اقربا و ذوى الارحام رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - كه مستعدّ اين امر و مستحق اين كار بودند امير المؤمنين - عليه السّلام - بود ؛ و بعد از آن حضرت اولاد اطهار او . و اگر كسى گويد كه عبّاس نيز از اقرباى ذوى الارحام رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - بود ، پس بايد كه مستحق امامت و خلافت باشد ، چنان كه معتقد ابو مسلم مروزى « 13 »
و اتباع او بود ؛ در جواب گوييم كه حضرت اللّه تعالى فرموده كه « الَّذِين آمَنُوا وَ لَم يُهاجِرُوا ما لَكُم مِن وَلايَتِهِم مِن شَيْءٍ حَتَّى يُهاجِرُوا » « 14 »
عبّاس مهاجر نبود ، بلكه از طلقاى بدر بود ؛ پس مستحق امامت نباشد ، و ولايت او ممنوع باشد به اين آيه .
( 8 ) صدر آيهء 65 سورهء مباركهء نساء .
( 9 ) از آيهء 34 سورهء مباركهء آل عمران .
( 10 ) صدر آيهء 77 سورهء مباركهء اسرى .
( 11 ) از آيهء 95 سورهء مباركهء آل عمران .
( 12 ) از آيهء 75 سورهء مباركهء انفال .
( 13 ) در اصل : « مزورى » .
( 14 ) از آيهء 72 سورهء مباركهء انفال .